Rzym, 3 III 1914

Do ks. Juliusza Cremaschiego mistrza nowicjatu
i do społeczności nowicjackiej

Dusz, dusz!

Najdroższy Księże Juliuszu i najdrożsi Synowie w domu nowicjackim,

Otrzymałem twoje listy i listy od niektórych tamtejszych moich najdroższych synów w Jezusie Chrystusie. Nie mogę natychmiast odpowiedzieć, jakby to było moim gorącym pragnieniem, każdemu z osobna. Zacznę po kolei i mam nadzieję, że wkrótce będę mógł odpisać każdemu.
Tymczasem upoważniam ciebie, abyś ich powiadomił, że z radością przyjąłem ich listy, jako że są pełne synowskiego zaufania i jako że wyrażają w nich to, iż pragną poddać się kierownictwu i w ten sposób podobać się Panu i stać się świętymi.
Drodzy moi synowie, ponieważ leży mi na sercu wysłanie do was wszystkich przynajmniej kilku słów, powiem wam tylko, że oczekuję od was jedynie tego, czego może chcieć od nas Pan, bylebyście odpowiedzieli na nieocenioną łaskę świętego powołania zakonnego. Mogę tego oczekiwać od was, jeżeli będziecie pokorni i jeżeli będziecie mieli zawsze piękne szczere i prostolinijne zaufanie da przełożonych i posłuszeństwo, jakie mają dzieci dla swojej mamy.
Gdy będziecie mieli na co dzień tę prostotę i pokorną otwartość serca i gdy będziecie je umacniali pokorną i nieustanną modlitwą, staniecie się świętymi.
Jak wielka powinna być - a wy się o to postaracie - ufność i pokora względem Jezusa Chrystusa naszego Pana i względem przełożonych, tak też niech będzie wielka, moi drodzy synowie, nieufność, którą każdy powinien mieć do samego siebie. Nie ufajcie nigdy, przenigdy swoim opiniom.
Bardzo łatwo można ufając własnym rozumowaniom oddalić się i opuścić pewną i świętą drogę prawdziwej pokory, takiej jaką była wiara owego niewidomego z Ewangelii - o którym była mowa we mszy w niedzielę przed środą popielcową - a któremu dzięki tejże ślepej wierze Jezus nasz Bóg przywrócił wzrok.
Drodzy moi synowie, tak! Bądźcie zawsze prawi wobec waszych przełożonych.
Obecnie nie wszyscy jesteście tacy wobec waszych przełożonych, a to przyniesie niejednemu z was wielką szkodę, skończy się utratą powołania, opuszczeniem Zgromadzenia i oddaniem się złu. Niestety, zrujnuje się ten, kto nie będzie prawy wobec Boga i przełożonych:
Krwawi mi serce, gdy to muszę napisać - a piszę nie po to, aby was zasmucać, ale dlatego że chcę całą moją duszą uzdrowić kogoś, kto jest chory pod tym względem, i nie pozwolić mu zginąć.
Niech nikt się nie niepokoi. Kto wie, że jest bez zarzutu i robił, co mógł, żeby przełożeni go poznali i żeby od nich we wszystkim zależeć bez ukrywania żadnych myśli, niech pozostaje radosny „w Panu - in Domino”.
Kto natomiast rozumie, że nie jest taki, niech przezwycięży samego siebie i omamienia szatańskie, błaga Najświętsza Matkę w niebie i rozpocznie na serio odpowiadać na Boże miłosierdzie i na niezwykłe łaski, których Bóg mu udzielił.
Przez modlitwę, pokorę, przez prostotę ducha i pełne zaufanie synowskie - tylko w taki sposób a nie inaczej - dojdziecie do doskonałości i do prawdziwej świętości, i tylko wtedy będziemy prawdziwymi synami Boskiej Opatrzności oraz staniemy się miłymi Bogu i. zrobimy wiele dobrego.
Ach, moi synowie, jak wielkie żniwa na święte trudy, na świętą pracę, na poświęcenie dla dusz przygotowuje nam dobroć Boża! A więc odwagi! Są arcybiskupi i biskupi we Włoszech i poza Włochami, którzy proszą, żeby nasze małe powstające Zgromadzenie otwarło domy i kolegia w ich diecezjach.
Pewien arcybiskup pisze mi z Brazylii, żebym przybył tam z innymi misjonarzami. Inny prosi, żebym otworzył drugi dom. Nasi pierwsi misjonarze piszą, że jest ich za mało i nie mogą podołać, proszą, żeby im przysłać jeszcze innych, oraz że pieniądze potrzebne na podróż przyślą oni sami.
Pierwszy dom dla misjonarzy został otwarty 11 lutego - w święto Objawienia się NMP Niepokalanie Poczętej w Lourdes i dom ten będzie się nazywał „Domem Niepokalanej”, tak jak nasz nowicjat. 
Jedynym kapłanem jest tam Dondero. Potrzebuje natychmiast przynajmniej jeszcze jednego kapłana i czterech misjonarzy. Pisze mi, że chętnie by przyjął aspiranta, byleby tylko mieć jakąś pomoc. Misja zapowiada się więc bardzo dobrze, ale potrzebuję ludzi świętych! Ile razy w ciągu ubiegłych dni myślałem o was, o drodzy synowie! Myślałem o każdym poszczególnie, aby uświadomić sobie, kogo można by posłać! Przynajmniej wśród was trzeba kogoś znaleźć i posłać jak najprędzej, ale potrzebuję ludzi świętych!
Mało mnie to obchodzi, że jesteście młodzi; owszem, w takim wieku nauczycie się języka i za dwa lata będziecie mogli uczyć w szkole po portugalsku, ale potrzeba, żeby ten, który pojedzie, zawiózł ze sobą świętość. Kto z was czuje się gotowy?
Od waszej cnoty i świętości zależy całkowicie przyszłość Zgromadzenia i zbawienie tylu, tylu dusz, za które umarł Jezus nasz Odkupiciel.
Nikt nie powinien pozostawać w tyle. Jakże pięknie byłoby, gdyby ktoś z jednego „Domu Niepokalanej” przeniósł się szybko do drugiego „Domu Niepokalanej” za ocean, gdzie ks. Dondero - jak sam mi pisze - gromadzi już dzieci murzyńskie. Są ta synowie Murzynów, przywiezionych w charakterze niewolników z Afryki do Brazylii, gdzie niewolnictwo było praktykowane do niedawna.
Tak, moglibyśmy robić wiele dobrego, ale ja potrzebuję synów świętych! Oto, moi synowie, nadszedł czas, żeby się ujawniła prawdziwa miłość do Boga, wasze nabożeństwa do Najświętszej Matki Bożej, wasze szczere, czułe uczucie prawdziwych synów do naszego ukochanego Zgromadzenia, które po Kościele rzymskim jest prawdziwą naszą matką.
A oto sposób, w jaki jedynie możecie mi okazać swoje uczucia i iść za mną drogą, otwartą przed nami przez Opatrzność Bożą! Potrzebuję świętych synów! Matka Najświętsza dopomoże nam stawać się świętymi, jeżeli Ją o to będziemy prosić i będziemy pokorni!
Odwagi, najdrożsi moi synowie! Każdy z was niech się ofiaruje całkowicie Panu przez ręce Najświętszej Dziewicy i będzie pełen pokory, wiary i nadziei w Bogu, i powie: „Teraz rozpoczynam w imię Jezusa Chrystusa - Nunc coepi in Nomine Christi Jesu”.
Rozpocznijmy więc kochać i służyć Panu. A ten Go kocha, kto praktykuje pokorę, ponieważ więcej znaczy jeden stopień pokory niż sto żarliwości. W pokorze starajcie się o cnotę pobożności i o żarliwość.
Błogosławię ci, drogi księże Cremaschi, wraz z wszystkimi najdroższymi synami i powierzam was wszystkich w ręce Najświętszej Matki Bożej. Św. Józef przesyła wam 500 lirów; podziękujcie mu i użyjcie ich z wielką oszczędnością.

Wasz najoddańszy w Jezusie Chrystusie

ks. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”