Tortona, 4 I 1926 
Uroczystość św. Tytusa

Do księży Adaglia i Montagni

Dusz, dusz!

Drogi Księże Adaglio i drogi Księże Montagna,

Łaska naszego Pana niech będzie z wami.
Zwracam się do was z prośbą o przysługę i pomoc zarazem. Chciałbym, żebyście jako pamiątkę waszego przyjazdu do naszego Małego Kottolengo w Genui pozostawili wśród naszych chorych i podopiecznych zwyczaj codziennej komunii św.
Powinien to być dzienny wkład wiary i miłości naszych biedaków dla Jezusa, który pozostał pośród nas, powodowany wielką miłością względem naszych dusz.
Małe Kottolengo genueńskie powinno być prawdziwym wieczernikiem, gdzie codziennie rano możliwie wszyscy przyjmują Jezusa Eucharystycznego.
Jeżeli „Caritas Christi urget nos” (por. 2 Kor 5, 14), jeżeli jest to prawdziwe, ze miłość - czy lepiej - miłość Chrystusowa przynagla nas, jakżebyśmy nie zatroszczyli się o to, żeby ta miłość płonęła i była płodna w naszym pochodzie do Jezusa i w prowadzeniu co dzień naszych drogich podopiecznych do żywego i wiecznego źródła samej Miłości, którą jest eucharystia? To nie jest praca, którą mogą podjąć siostry zakonne - my kapłani nie powinniśmy zastawiać jej siostrom. To my strzeżemy i my mamy w ręku chleb życia, a zatem to nasze zadanie.
Należy od samegu początku - i więcej już nie zwlekać - wprowadzić jako rzecz fundamentalną w domach w Genui zwyczaj codziennego przyjmowania komunii św. Tak robił ks. Benedykt Józef Cottolengo.
Małe Kottolenga powinno stać na czele - lepiej - kontynować w przystępowaniu do komunii św. święty zwyczaj, płomienną pobożność pierwszych gorliwych chrześcijan, którzy co dzień byli uczestnikami Ciała Pańskiego.
W samej rzeczy, gdy Dzieje Apostolskie podają, że ci, którzy przyjmowali słowa św. Piotra i innych (apostołów - od tłum.), byli chrzczeni oraz że trwali w braterskiej wspólnocie, to znaczy na wspólnych zebraniach, dodając również, iż trwali oni w łamaniu chleba, to jest to zarazem wskazanie najstarszego określenia eucharystii i przystępowania do komunii św.
Wiemy następnie od najstarszych ojców Kościoła, jak również z tych samych Dziejów, że chrześcijanie „codziennie trwali jednomyślnie w świątyni i łamali chleb po swoich domach” (por. Dz 2, 46). Drodzy bracia podopieczni powinni mieć taką pobżność i nabożenstwo do eucharystii, by móc naśladować i współzawodniczyć z chrześcijanami pierwszych wieków. Wtedy też naprawdę Boska Opatrzność będzie nam pomagać i nas nie opuści, a Małe Kottolengo przemieni się w duchową twierdzę Genui i naszego drogiego Zgromadzenia.
Oczywiście, to latarnia, która stoi na podwodnej skale! Małe Kottolengo będzie tą potężną latarnią, która ogarnie światłem i swoim gorącem miłości w dziedzinie duchowej i cielesnej tereny poza Genuą i poza Włochami.
Ale jest potrzebny Jezus Chrystus! Jest potrzebny Jezus Chrystus. „Sine me, nihil potestis facere - Beze mnie nic nie możecie uczynić” (J 15, 5). Jest potrzebny Jezus. Codziennie i nie poza nami, lecz w nas - i to nie tylko w sposób duchowy, ale sakramentalny.
Nie zmuszać nikogo, nie - nigdy! Ale mówić o tym z miłością Bożą w sercu i na ustach, przy pomocy tych żywych wyrażeń, które głęboko zapadają, przekonywują i przyciągają; później już będzie myślał o przekształceniu i przeistoczeniu nas i naszych biedaków w siebie sam nasz Pan. On będzie życiem, pokrzepieniem i szczęściem naszym, ale i tych, których poprowadzi Jego ręka.
Małe Kottolengo musi jedynie i wyłącznie opierać się na Najświętszej Eucharystii: nie ma innego oparcia, nie ma innego życia zarówno jeśli chodzi o nas, jak i a naszych drogich biedaków. Tylko opierając się na ołtarzu, na mensie tego Boga, który jest pokorą i miłością, nauczymy się stawać dziećmi i małymi w obcowaniu z naszymi biedakami, nauczymy się ich kochać tak, jak tego pragnie Pan.
Jedynie na tej drodze uformujemy jedno serce z Jezusem i z naszymi braćmi - ubogimi Jezusa. Nie wystarczy myśleć o podawaniu im chleba powszedniego; powinniśmy myśleć o tym, żeby przed chlebem powszednim podawać im chleb życia wiecznego, którym jest eucharystia. Na cóż by się zdało przechowywanie w domu Najświętszego Sakramentu, gdybyśmy jak wielu na Wschodzie, którzy - ależ tak - przechowują eucharystię, lecz pozostawiają ją aż do zasuszenia jak jakikolwiek inny chleb, a nie komunikują?
Dla podtrzymania naszej jedności z Panem jest konieczne, żeby Pan przychodził do nas często, a możliwie nawet co dzień rano. Patrzmy zatem, żebyśmy obficie i po kapłańsku rozpalali wokół nas niebiańską gorliwość do eucharystii i żeby nasze domy i Małe Kottolengo genueńskie ze swoimi filiami karmiły się Jezusem-Eucharystią i ożywiały miłością, która z Niego płynie.
W tym celu, o moi drodzy, będziecie zbierać siostry - czy to te z Quarto, czy inne, które są w Marassi, czy wreszcie z domu, w którym się opiekują biedakami, nie żeby je zabierać biedakom, ale żeby im mówić o tym. Niech wiedzą, jakim pokarmem powinny się posilać i żyć. Podobnie postąpcie z naszymi drogimi biedakami - z tymi z Marassi czy z tamtymi z Quarto.
Ze spokojem i miłością zaszczepiajcie w duszach miłość i nabożeństwo do eucharystii, przypominając wszystkim słowa Jezusowe: „Kto pożywa ciało moje i pije krew moją, we mnie mieszka, a ja w nim” (por. J 6, 56). Czy jest coś lepszego, niż nasze zamieszkanie w Panu, a Jego w nas? Naprzód, o najmilsi, „Miłość Chrystusowa przynagla nas - Caritas Christi urget nos”! (por. 2 Kor 5, 14).
Zajmijcie się tym - idźcie do Marassi, idźcie do Quezzi, przemawiajcie w Quarto do kobiet będących już tam pod opieką, mówcie o tym do wszystkich sióstr, a także do staruszków, którzy może więcej niż inni potrzebują Boga, zbliżenia się do Pana i przygotowania się dobrze na przejście do wieczności.
Polecajcie się Matce Najświętszej, a potem z pobożnością i łagodnością rozpocznijcie tę pracę. Tak samo róbcie w szpitaliku, pracujcie w tym duchu wśród maluczkich należących do Boga. Przeżegnajcie się i z odwagą jako dobrzy żołnierze Chrystusowi dawajcie dusze Jezusowi, a Jezusa duszom!
Przeczytałem w dziecięcej książeczce o Ewangelii, że Tytus mówił: „straciłem dzień - diem perdidi”, oczywiście ten dzień, w którym nie dokonał jakiegoś dobrego uczynku. Uważajmy za stracony ten dzień, w którym nie zrobiliśmy niczego dla rozbudzenia w duszach nabożeństwa do Najświętszego Sakramentu.
Największa miłość, jaką można okazać jakiejś duszy, to dać jej Jezusa! Najsłodsza radość, jaką możemy sprawić Jezusowi, to dać Mu w posiadanie jakąś duszę. Tak też wygląda Jego prawdziwe królestwo.
Zachowajcie ten mój list w archiwum waszego domu, żeby każdy, kto przyjdzie po was, wiedział, jaki jest duch, którym chcę ożywić Małe Kottolengo genueńskie. W nadziei, że was wkrótce zobaczę i usłyszę, iż już rozpoczęliście prowadzić naszych podopiecznych do Pana, pozdrawiam was serdecznie w Jezusie Chrystusie i Matce Najświętszej.
Jutro jadę do Wenecji. Pozdrowię w waszym imieniu ks. Sterpiego i wszystkich naszych wenecjan. Jadę do Wenecji jutro 5 bm. po południu, tak żeby dotrzeć o północy z 5 na 6. W Wenecji 6 bm. będzie wielka uroczystość rozdania nagród chłopcom. Ślę słowa pokrzepienia i wszystkim w Panu błogosławię.
Oddany

ks. Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”