Tortona, 18 X 1927
Rocznica śmierci mojej matki i matki ks. Curettiega

Do wszystkich członków Zgromadzenia 
w związku ze śmiercią ks. Pelizzy

Moi drodzy Synowie,

Łaska, pokój i pokrzepienie naszego Pana Jezusa Chrystusa niech będą zawsze z nami!
Chcę się z wami podzielić głębokim bólem: wczoraj a godzinie 11.15 zmarł świątobliwie, tak jak świątobliwie żył, nasz najukochańszy brat - ks. Juliusz Pelizza.
Przed kilkoma laty, wstąpił on do Zgromadzenia Synów Boskiej Opatrzności i złożył śluby zakonne. Był anielskim kapłanem, obdarzonym bardzo delikatnym sumieniem. Nie miał równych sobie w przywiązaniu do Zgromadzenia. Przyszedł do nas po wojnie już z nadwątlonym zdrowiem, ale wszystko co mógł, robił z miłością dla Małego Dzieła Boskiej Opatrzności, nikomu nie pozwalając się wyprzedzić.
Ks. Pelizza dla wszystkich był wzorem. Przebywał w San Remo, potem zarządzał kolonią rolniczą w Rzymie, gdy ks. Bruno wyjechał na Rodos.
W Rzymie rozchorował się bardzo ciężko; w tym czasie był otoczony braterską troskliwością w domu Wszystkich Świętych. Nasi księża czuwali nad nim przez kilka miesięcy. Chcę tutaj publicznie podziękować ks. Risiemu, ks. Kandydowi Garbariniemu, ks. Wincentemu Erraniemu. Nie mogli zrobić niczego więcej dla drogiego ks. Pelizzy. Ten nasz święty brat w sposób szczególny będzie się modlił za nich w niebie. Jakże słodka jest jedność i miłość braterska!
Modlił się do św. Teresy od Dzieciątka Jezus, i zdrowie się mu poprawiło. Tej zimy i przez większą część wiosny przebywał w San Remo, później aż do piętnastu dni wstecz w Villa Moffa. Współbracia z San Remo i z Bra tak samo otaczali go najwyższą troskliwością.
Wszystkim się zdawało, że czuje się lepiej, dużo lepiej; w czasie winobrania chory na kilka dni udał się da rodziny. Jego najbliżsi i ci, co się z nim widywali, gratulowali mu polepszenia stanu zdrowia i wyrażali nadzieję, że wkrótce całkowicie wyzdrowieje. Czuł się tak dobrze, iż wydawało się, że to nie on. Nawet prof. Ferrari z Voghery, który go badał w ubiegłym roku, był zdziwiony, że zdrowie jego tak się poprawiło i radością swoją podzielił się z nim i z jego rodziną. Jednak badając go zalecił operację, która nie wyglądała na ciężką i nie powinna była pociągnąć powaznejszych następstw. Rodzina również chciała, żeby ks. Juliusz był operowany, mając nadzieję, że w ten sposób szybciej całkowicie wyzdrowieje.
Został zawieziony do kliniki chirugicznej w Tortonie, gdzie rodzice i my mogliśmy się nim lepiej zaopiekować.
Był pod dobrą opieką krewnych i naszą, nawet w nocy. Zdawało się, że zdrowie się polepsza, nawet dzień przed śmiercią lekarze orzekli, że niebezpieczeństwo minęło. Trzy godziny potem pogorszyla się bardzo. Stało się oczywiste, że była to polepszenie przedśmiertne.
Ubiegłej nocy opiekował się nim ks. Perduca i ja się opiekowałem. Chory rozumiał dobrze, że wkrótce umrze, ale był spokojny, pogodny i jak najlepiej przygotowany. I kto by to przypuszczał? Przedtem był bardzo skłonny do rozterek wewnętrznych. Ks. biskup raczył go odwiedzić i pocieszyć swoim błogosławieństwem. Z widocznym wzruszeniem przyjął ostatnie sakramenty zwracając uwagę na wszystko, co wypowiadał kapłan, i odpowiadał osobiście. Tak też się zachował, gdy kapłan mówił: „Wynijdź duszo chrześcijańska z tego świata - Proficiscere, anima Christiana, de hoc mundo” i przy innych modłach za umierających.
Do ostatniej chwili nie utracił mowy ani świadomości. Po modlitwach za umierających, na kilka minut sprzed ostatnim tchnieniem, odmówił „Te Deum”, dziękując Bogu za tyle dobrodziejstw i za to, że umiera jako zakonnik Boskiej Opatrzności. Ofiarował swoje życie Bogu za pomyślność Zgromadzenia i obiecał, że będzie się modlił zawsze za mnie, za was wszystkich. Umarł na moich rękach, wzywając Jezusa i Matkę Najświętszą - umarł spokojnie jak umierają święci. Nawet po śmierci widać na jego twarzy wielki spokój. Co za piękna śmierć! „Cenna jest w oczach Pańskich śmierć Jego świętych - Pretiosa in conspectu Domini mors Sanctorum eius!” (por. Ps 115 [116], 15).
Ubraliśmy go modląc się; włożyłem na niego komżę, którą miałem na sobie tego roku w święta Matki Bożej od straży, i stułę fioletową, z którą łączyło się tyle drogich wspomnień mojego życia kapłańskiego. Potem ks. Marabotto i ja ułożyliśmy go na marach i modląc się zanieśliśmy do przygotowanego na to pokoju. Wczoraj wieczorem w dużej grupie wraz z jego krewnymi odmówiliśmy tam za niego różaniec. Dzisiaj przy pomooy ks. Ferrettiego i najbliższych z rodziny zmarłego złożyliśmy do trumny biednego ks. Juliusza. Wieczorem zamkniemy go w trumnie i będziemy mu jeszcze towarzyszyć. A wreszcie przyjdzie czas i na mnie, żebym pozostał z nim na zawsze.
Odprawiliśmy tutaj za niego kilka mszy św., ofiarowali komunie św. i dzisiejsze modlitwy poranne. Módlmy się teraz wszyscy za jego duszę zgodnie z regułami. Jutro odprowadzimy go do Volpeglino, gdzie się urodził, gdzie przebywają jego najbliżsi i gdzie zostanie pochowany.
Co jeszcze powiem wam, moi synowie? Módlmy się, módlmy się i bądźmy pokorni, czyści, pełni miłości do Boga i Matki Najświętszej, bądźmy mocno przywiązani do Zgromadzenia, jak tego dał zadziwiający przykład ks. Pelizza, który został nam zabrany w 35 roku życia, bo już dojrzał do nieba. Dziś mamy w niebie jednego brata więcej. Jeden anioł więcej uleciał do nieba. Będzie się modlił za nas, za Zgromadzenie. Odwagi, moi synowie, jutro pójdziemy tam również i my, jeśli potrafimy naśladować jego życie i jego cnoty, jeśli sobie na to zasłużymy.
Życie jest krótkie, i wkrótce nas nie będzie! Kochajmy Boga, kochajmy bliźniego; módlmy się i pracujmy, żeby zbawić własną duszę i żeby zbawiać dusze innych ludzi, żyjąc w prostocie, pokorze, miłości, w całkowitym zaparciu się siebie u stóp papieża i biskupów, jako mali słudzy świętego Kościoła Bożego. Powtarzam: przygotujmy się dobrze na życie wieczne.
Nie pokładajmy nadziei w tym, co dobrego po naszej śmierci mogą nam inni wyświadczyć, ale przygotujmy je sobie sami i przygotujmy jak najwięcej.
„Na końcu życia zbiera się owoce dobrych uczynków” - mówił ks. Bosko. Miał świętą rację! Jakżeż jest człowiek zadowolony, gdy całe życie oddaje Bogu!
Będę kończył. W tej chwili, bolesnej dla mnie z innych również powodów, starajmy się wyciągnąć pożytek z tych doświadczeń. Uznajmy naszą nicość i wielką naszą niemoc. Całujmy rękę Boga i dziękujmy Mu za to, że możemy coś niecoś cierpieć, aby Mu okazać naszą miłość i, zwracając oczy ku Niemu, bądźmy zawsze ufni w nieskończoną dobroć Pana.
Jeżeli całkowicie poświęcimy się Bogu, mimo że jesteśmy nędzni, On na pewno nie pozostawi nas w smutku, ale przyjmie na swoje łono. Każda przykrość, każdy ból, każde oderwanie się od braci najdroższych powinny dla nas stanowić drabinę prowadzącą do Boga.
Pokrzepiajmy się więc nawzajem słowami Pana - który powiedział: „Błogosławieni, którzy płaczą, albowiem oni będą pocieszeni” (Mt 5, 4). Nasze mieszkanie na ziemi nie jest niczym innym, jak tylko namiotem, o moi synowie - jak powiedział św. Paweł - natomiast w niebie mamy dom zbudowany nie ręką ludzką, i do niego musimy zdążać nieustannie.
Nasze ciała są członkami Chrystusa: jeżeli naprawdę będziemy żyli Chrystusem i w Chrystusie pomrzemy, pierwsi zmartwychwstaniemy na drodze do naszego niebieskiego mieszkania. Wszyscy też pójdziemy na spotkanie z Panem, „i tak zawsze będziemy z Panem - et sic semper cum Domino erimus” (por. 1 Tes 4, 17).
Pocieszajmy się w tej świętej wierze, w tej nadziei pełnej nieśmiertelności i póki żyjemy, ofiarujmy się Panu jako żywe hostie za Jego święty Kościół.
Ściskam was, moi synowie, w duchu niewypowiedzianej ojcowskiej miłości. Wszyscy módlcie się za mnie.
Najoddańszy wam w Jezusie Chrystusie i Matce Najświętszej

ks. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”