Tortona, 21 III 1928

Do wielebnych i drogich Księży, 
Kleryków ż Probantów Domu Misyjnego 
w Zduńskiej Woli(1)

Łaska i pokój Pana naszego Jezusa Chrystusa niech zawsze będą z wami, drodzy bracia, i z alumnami tego domu oraz z jego wszystkimi dobrodziejami!
Powrót ks. Błażeja Marabotta sprawił mi bardzo wielkie i miłe uczucie duchowego ojcostwa, które mnie wiąże z wami.
Chociaż ja sam daleka jestem od was, zawsze przecież czuję waszą obecność w mojej duszy i sercu, a dziś przejmuje mnie wielka radość, kiedy mogę wam przesłać kilka słów i okazać naszą ścisłą łączność w słowach ojcowskiej miłości w Chrystusie dla podniesienia was na duchu i pokrzepienia na świętej drodze, po której kroczycie.
Przede wszystkim zwracam się do was, najdrożsi księża Polacy Małego Dzieła Boskiej Opatrzności, do was, powołanych przez Jezusa do pracy, w której On sam w czasie trzyletniego nauczania dał przykład najwznioślejszego apostolstwa; dlatego sobie i wam powiadam: naprzód w Panu!
Bądźmy jednak roztropni, aby wysiłki zewnętrzne, nauka lub praca nie zrujnowały ducha.
My możemy jedynie siać i podlewać, ale wzrost może dać tylko Pan Bóg. Dlatego zalecam wam modlitwę - najodpowiedniejszy sposób do wywiązania się z naszych zadań i posłannictwa. Módlmy się zatem z pokorą i żarliwością błagając Boga o błogosławieństwo w naszej pracy, gdyż psalmista Pański powiedział: „Jeżeli domu Pan nie zbuduje, na próżno się trudzą ci, którzy go wznoszą - Nisi Dominus aedificaverit domum in vanum laboraverunt qui aedificant eam” (Ps 126 [127], 1).
Pokora i posłuszeństwo w pracy, życie nienaganne i szczerość intencji oraz gorąca i ustawiczna modlitwa są potężnymi środkami, aby otrzymać od Stwórcy błogosławieństwo w naszych przedsięwzięciach.
Oby Jezus raczył błogosławić wam wszystkim i każdy krok waszego życia, abyście mogli święcie i owocnie wykonywać swoje obowiązki.
Wam zaś, kochani klerycy i probanci, który jesteście krzepiącą, szczególnie dla Polski, nadzieją Zgromadzenia, ze względu na podjęty cel - misję, jaka was czeka, przekazuję ten zwój duchowych ćwiczeń pobożności, byście przez praktykowanie pokory i posłuszeństwa, przez pracę, umartwienie, zupełne zaparcie się siebie i skupienie na modlitwie mogli oddać się na całopalną ofiarę za pośrednictwem Najświętszej Maryi Panny słodkiemu Jezusowi Chrystusowi, świętemu Kościołowi i temu małemu Zgromadzeniu.
Tylko takich nie zmoże żadna moc nieprzyjacielska.
Jeszcze raz wam wszystkim zalecam posłuszeństwa i miłą oraz pokorną zależność w każdej rzeczy. A ponieważ wiem, że dźwięk tego słowa - „posłuszeństwo” - jest dobrze znany waszym uszom, dlatego starajcie się wszelkimi sposobami wcielać je w czyn i z wielką gorliwością je praktykować; wtedy będziecie błogosławieni. 
Przypominam wam ten obowiązek wierności i posłuszeństwa teraz, kiedy posyłam do waszej ojczyzny - do Polski ks. Błażeja Marabotta w charakterze mojego wikariusza, a waszego przełożonego.
Niechaj dla żadnego z was nie będzie to jakimś przykrym czy ciężkim przypomnieniem.
Przez posłuszeństwa staniecie się bardziej podobni do Boskiego Mistrza, o którym w przyszłym tygodniu usłyszymy w świętej liturgii powtarzające się zdanie: Jezus był zawsze posłuszny, był posłuszny „aż do śmierci, a śmierci krzyżowej - usque ad mortem, mortem autem crucis” (F1p 2, 8).
Oprócz całkowitego synowskiego posłuszeństwa polecam wam gorąco, żebyście żyli w miłości bratniej i jedności serc. Posłuszeństwo wszystko zwycięży: „Mąż posłuszny przepowiada zwycięstwo - Vir oboediens loquetur viotoriam” (Prz 21, 28 wg Wulgaty).
„Miłość - natomiast - we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma - Caritas omnia sperat, omnia sustinet” (1 Kor 13, 7). Miłość zatem i posłuszeństwo niech zacieśnia i udoskonala coraz bardziej naszą łączność - łączność między jednym a drugim; między wami a waszym przełożonym ks. Błażejem Marabottem; między wami wszystkimi a biskupami i Kościołem; między nami wszystkimi a głową świętego Kościoła - papieżem, namiestnikiem Jezusa Chrystusa na ziemi, bez którego błogosławieństwa tu na tym świecie żadne przedsięwzięcie ani żadna praca wypaść pomyślnie nie może.
Do nóg tego najukochańszego ojca udałem się przed miesiącem na trzy prywatne audiencje, a upadłszy do stóp Jego Świątobliwości złożyłem mu najpokorniejszy hołd z moich synowskich uczuć i uczuć waszych.
On w swojej dobroci z całego serca raczył błogosławić mnie i wam, i pocieszał wyrazami wielce pochlebnymi i ojcowskimi.
Mając wielką nadzieję, że błogosławieństwo naszego Ojca św. Piusa XI napełni serce każdego z was miłą pociechą i radością ducha i dla wszystkich stanie się bodźcem do coraz doskonalszej jedności z łaską powołania Bożego, i ja wam także pokornie błagosławię, a równocześnie siebie i wszystkich naszych braci ze Zgromadzenia polecam waszym modlitwom. „Tak wszyscy razem jesteśmy jednym ciałem w Chrystusie - Ita multi unum corpus sumus in Christo” (Rz 12, 5).
Pan nasz Jezus Chrystus niech będzie zawsze z wami wszystkimi i z każdym z was.
Pozostaję w miłości Jezusa Chrystusa i Matki Najświętszej, najoddańszy wam w Panu naszym Jezusie Chrystusie ojciec

ks. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”

(1) Zgromadzenie w Polsce nie ma oryginału tego listu.