Buenos Aires, 4 VIII 1935 
Rocznica wyboru Piusa X 
i śmierci ks. Kaspra Goggiego

Do moich drogich braci Kapłanów
ze Zgromadzenia Boskiej Opatrzności, 
zgromadzonych na świętych rekolekcjach

Drodzy moi kapłani, łaska naszego Pana i Jego pokój niech zawsze będą z nami!
Kreślę do was dalszy ciąg mojego listu wysłanego wczoraj, a korzystając z tego, że jesteście razem zgromadzeni w formacyjnym domu naszych nowicjuszy, chcę wam powiedzieć cośkolwiek o praktyce, którą powinno się zachowywać w Zgromadzeniu, a mianowicie o sakramencie pokuty.
My, którzy z dobroci Bożej jesteśmy wezwani do tego, aby służyć naszemu Panu i świętemu Kościołowi w Małym Dziele Boskiej Opatrzności, powinniśmy spowiadać się przynajmniej co osiem dni. Im wrażliwsi będziemy w badaniu naszego sumienia, tym częstszą będziemy odczuwali potrzebę zbliżania się do sakramentu pokuty. Nasze Konstytucje jasno mówią: „Zakonnicy spowiadają się przynajmniej raz w tygodniu” (§ II, art. 105).
Przeto zobowiązuje się, zwłaszcza przełożonych domów, do umożliwiania i udogodniania wszystkim naszym zakonnikom oraz personelowi, należącemu do instytutów Boskiej Opatrzności, regularnej cotygodniowej spowiedzi. Przełożeni niech będą pierwsi w uczęszczaniu do spowiedzi, dając także w tej materii dobry przykład zbudowania i obserwancji. Dobrze będzie, jeśli w domach będzie wiadome, u kogo spowiada się dyrektor, a tym więcej, jeśli się go będzie widziało, jak się spowiada ze skupieniem i pobożnością. Tak czynił ks. Bosko, ks. Rua i inni święci prawdziwi słudzy Boży.
Spowiedź jest zawsze czymś pożytecznym nawet wtedy, gdy nie mamy ciężkich win, od których niech nas Bóg strzeże. Ks. Bosko zalecał, aby przed spowiedzią odmówić jedno „Zdrowaś Maryjo” na uproszenie macierzyńskiej pomocy Najświętszej Maryi do dobrego odbycia spowiedzi oraz uzyskania z sakramentu dużo owoców dla życia duchowego.
I my również tak czyńmy, o drodzy moi kapłani. Ten zwyczaj odmawiania jednego „Zdrowaś Maryja” przed spowiedzią wpajałem naszym wychowankom już od pierwszego roku, kiedy to został otwarty dom na San Bernardino (1); owszem - nawet chłopcom z pierwszego świątecznego oratorium (2). Och, jakże bardzo byłbym zadowolony, gdyby dyrektorzy domów i wszyscy nasi kapłani zaszczepiali, zwłaszcza wśród młodzieży, ten dobry zwyczaj.
Nie obraźcie się, o drodzy moi synowie i bracia, gdy was pokornie zachęcę do tego, abyście przed spowiedzią pobudzali się do skruchy i do żywej wiary w moc kluczy. Wyznawajmy nasze słabości szczerze i z głęboką pokorą, a Bóg, który zna nasze ułomności, zlituje się nad nami; Jego ojcowskie miłosierdzie spłynie wtedy szczodrze na nas i na nasze trudy. On ożywi nas swą łaską i umocni swoją boską siłą.
Jak dobrze na duszy czuje się człowiek po spowiedzi! Jak bardzo czujemy się wtedy pokrzepieni, jaka dobrzy żołnierze Chrystusowi w walce przeciw naszych namiętnościom! Jak coraz bardziej jesteśmy spragnieni wzrostu w cnocie i w obserwancji zakonnej!
Jeśli chodzi o wybór spowiednika, starajmy się o takiego, który lepiej potrafi nas pouczyć o naszych obowiązkach i zachęcić do dobrego życia zgodnie ze świętym powołaniem, udzielonym nam przez Boga. Gdy ktoś choruje, wtedy stara się o najlepszych lekarzy; dlaczego, lecząc naszą duszę, nie mielibyśmy szukać najlepszych spowiedników? Mimo że się daje podwładnym i zachowuje pełną swobodę spowiadania w nadzwyczajnych przypadkach u innych, nie wyznaczonych kapłanów, to my, jeśli to tylko możliwe, korzystajmy i doradzajmy swoim, żeby ze względu na kierownictwo duchowe wybierali sobie spowiedników, należących do naszego Zgromadzenia lub, przynajmniej takich, którzy będąc wyznaczeni przez przełożonych, chociaż nie należą do naszego Zgromadzenia, mają tak wielkiego ducha pobożności i roztropności, że dają jak największą gwarancję i tytuł do zaufania.
Przeto, moi drodzy, z roztropną delikatnością i we właściwy sposób zachęcajcie współbraci, zwłaszcza kapłanów, do korzystania przede wszystkim ze spowiedników, należących do Małego Dzieła. Do tego samego zachęcajcie kleryków, którzy złożyli już śluby. Jedność ducha i kierownictwa duchowego ma tak doniosłe znaczenie dla wspólnoty zakonnej, że żadne poświęcenie dla jej uzyskania nie powinna nam się wydawać za ciężkie.
Raz dobrze wybranego spowiednika nie powinno się zmieniać łatwo i lekkomyślnie. Kto bez prawdziwej i poważnej racji zmienia spowiednika, ten nie robi postępów w życiu zakonnym, a często kończy źle; podobnie jak ten, kto często zmienia lekarza, dojdzie do tego, że nie będzie już wiedział, jakich używać lekarstw, i narazi się na niebezpieczeństwo śmierci. Oto, o drodzy moi bracia kapłani, do czego macie zachęcać kleryków i wychowanków.
Następnie, co cztery miesiące - a więc trzy razy do roku - kapłani, klerycy, nowicjusze, aspiranci i wszyscy, którzy należą albo chcą należeć do naszego Zgromadzenia, niechaj poproszą swoich spowiedników o zaświadczenie stwierdzające, że słuchali ich cotygodniowej spowiedzi. Zaświadczenia mają być przez dyrektorów przesłane do ks. Sterpiego. Obowiązek ten wchodzi w życie z dniem pierwszego września i dotyczy wszystkich, poczynając ode mnie. Pierwsze zaświadczenia mają być przeto wysłane w pierwszej dekadzie stycznia. W czasie Suchych Dni - jak już to mówiłem - pożądane jest pójście do innego spowiednika.
Dlaczego częsta spowiedź bywa mało owocna? Faber mówi: z powodu braku czystej intencji; trzeba mieć jedynie i wyłącznie na celu Boga. Należy ustalić jeden dzień w tygodniu, jeśli to możliwe nie w sobotę, i przystąpić do spowiedzi, aby być bliższym Bogu i wzrastać w łasce, we wspaniałomyślności i stałości.
Przełożeni niech się wystrzegają zmuszania poddanych im osób do otwierania przed nimi sumień. Jednakże, kapłani, klerycy i aspiranci Małego Dzieła niech odkrywają z największą synowską ufnością swoje sumienia dyrektorom i przełożonym. Jest czymś stosownym, czasem wręcz koniecznym i obowiązkowym, aby wyjawiali im swoje wątpliwości i niepokoje sumienia, i to niezależnie od sprawozdania miesięcznego, dotyczącego najczęściej strony zewnętrznej - jak zdrowie i reguły.
Będzie również rzeczą dobrą, aby zawsze w czasie naszych rekolekcji oraz podczas rekolekcji młodzieży w naszych domach spowiedź odbywała się wcześnie, tak żeby każdy miał dla siebie potrzebny czas i żeby słowo Boże natychmiast znalazło serce dobrze usposobione, a posiew niebieski padał nie między ciernie, ale na grunt żyzny.
Najdrożsi, towarzyszę wam w rekolekcjach i gorąco się modlę za was. Pamiętajcie o mnie i o tych waszych współbraciach, którzy przebywają daleko, ale są z wami złączeni duchowo.
Ślę wam słowa pokrzepienia i błogosławię z całego serca w Jezusie i Najświętszej Maryi.
Oddany wam

ks. Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”

(1) Dzielnica Tortony.
(2) Ks. Orione jeszcze jako kleryk założył je w 1892 r. na wzór oratorium salezjańskiego. Ks. bp Bandi błogosławił mu na te poczynania.