Buenos Aires, 7 IX 1935

Do najdroższych niezapomnianych 
byłych Wychowanków

Dusz, dusz!
Pokój niech będzie z wami - z wszystkim i każdym z was!
Nie wyobrażacie sobie, jak często o was myślę z dawnym niezmiennym uczuciem!
Nie potrafię wypowiedzieć tej radości, jaką mi sprawiła nowina, że w tym roku urządzicie zjazd i że zostaną założone nowe sekcje waszej organizacji także wśród byłych wychowanków z innych naszych zakładów. Za wszystko dziękuję Bogu, waszemu dostojnemu prezesowi i jego pomocnikom.
Jeżeli w tym roku chwilowo nie będziecie tak liczni, to niech was ta sytuacja nie dziwi z racji, które wszyscy dobrze rozumiecie.
Z całego serca pozdrawiam waszą braterską organizację i wasz zjazd; witam obecnych i nieobecnych, ale szczególne pozdrowienia ślę do tych, którzy są powołani pod broń.
Modlę się za was, a szczególnie modlę się za tamtych - o ich zdrowie i życie, aby wiara umacniała ich zawsze, modlę się także o pomyślność dla naszej kochanej ojczyzny.
Przesyłam również z tego dalekiego kraju pozdrowienia od wielu waszych kolegów - byłych wychowanków jak wy, którzy tutaj w gościnnej Argentynie umieją wysoko i ze czcią nosić imię Włocha. Jakże, szczycą się tym, że się wychowali w naszych instytutach.
Już od chwili mojego przybycia otoczyli mnie miłością i wdzięcznością tak wielką, że niejednokrotnie byłem wzruszany do łez.
Wielu z nich przybyło aż z centrum czy z dalszych okolic Argentyny. Przywieźli swoje dzieci, abym je pobłogosławił; przy pierwszym spotkaniu ronili radosne łzy, jak gdyby po długiej rozłące spotkali się z ojcem albo matką.
Pomyślcie, moi drodzy byli wychowankowie, że niektórzy z nich od czterdziestu lat nie widzieli się ze mną - od samego początku Zgromadzenia; na przykład Ricci z Genui - wychowanek jeszcze z pierwszego roku na San Bernardino, kiedy byłem klerykiem; doktor Karol Gonella i tylu innych z pierwszego heroicznego okresu. Nigdy nie sądziłem, żeby po kilkudziesięciu latach niewidzenia się tak mocno pamiętali o mnie i tak bardzo mnie kochali, ani żeby u tylu, teraz już dojrzałych ojców, a niekiedy dziadków (ja nawet nie wiedziałem, czy jeszcze żyją, czy już poumierali) znajdował się tak żywy ogień wiary i serca, duch i życie uczciwe i religijne, które otrzymali przez chrześcijańskie wychowanie.
Ach, coraz silniej jestem przekonany, że w sercach dzieci i młodzieży Jezusa Chrystusa nie sieje się nigdy na próżno! W pewnym okresie życia - w wieku, w którym człowiek się chwieje - może się wydawać, że Jezus Chrystus jest kimś pogrzebanym; On jednak jest takim zmarłym, który zawsze, prędzej czy później, ale to zawsze zmartwychwstaje.
Niektórzy z tych naszych wychowanków kolegium św. Klary i Paterno w Tortonie ufnie wyznawali, że mieli do pokonania nie tylko morze, ale tyle perypetii radosnych i smutnych, tak że zdawało się im, iż stracili kompas życia, ale że odnaleźli go w wierze; czuli potrzebę dawnej świętej wiary i w niej znaleźli pomoc i pokrzepienie w życiu.
Raz po raz zjawiało się trzech, czterech lub kilkunastu z pierwszego Oratorium świątecznego, urządzonego w ogrodzie biskupa; dziś są dojrzałymi mężczyznami z posiwiałą głową. Umawiają się i przyjeżdżają do mnie, jakby do swego domu - do domu starego ojca. Powiadają, że wielką im sprawia pociechę, iż mogą odwiedzić ks. Orionego i spędzić z nim pogodną chwilę. Przywodzą na pamięć piękne lata swego życia, opowiadają, wspominają dawnych przełożonych, wychowawców, nauczycieli, kolegów, swoje psoty i wiele innych rzeczy, których ja sam już nie pamiętam. Wylewają swoje serca przede mną, zwierzają się, mówią o swoich kłopotach, radościach, a nawet - czy wolno mi to powiedzieć? - o swoich grzechach. I tak to stałem się dla nich przyjacielem, ojcem i spowiednikiem!
Potem odchodzą spokojni i weseli, pozostawiając w moim sercu zadowolenie tak wielkie, „że trudno je odczuć komuś, kto go nie doświadczył”! (1)
Niczego nie mogłem więcej pragnąć, jak żeby wiedzieć, że oni zawsze pamiętają, że są wdzięczni, odznaczają się bojaźnią Bożą, że żyją na tym wielkim świecie, na którym jest wszystkiego po trochu, że żyją uczciwie, a w spełnianiu obowiązków są przykładem dla swoich dzieci.
Tutaj także stworzymy sekcje byłych wychowanków - tym pewniej, jeżeli będę mógł pozostać jeszcze jakiś czas.
Ale widzę, że ten mój list staje się trochę długi, a zatem kończę.
 Drodzy byli wychowankowie naszych zakładów, niech te wasze zjazdy i zachęta do dobrego, jaką z nich wyniesiecie, przypominają wam dobre wychowanie z młodzieńczych lat.
Pozwólcie jeszcze ks. Orionemu, by was zachęcił do wytrwania w solidnych i zdrowych zasadach. Tak jak zawsze, bądźcie pełni dobrej woli pójścia po drodze cnòt i uczciwości chrześcijańskiej; będzie to wielkim dobrem dla waszych dusz i godnym naśladowania wzorem dla waszych dzieci!
Podsuwam wniosek drogiemu generalnemu prezesowi, adwokatowi komandorowi Karolowi Grossiemu oraz Głównej Radzie, by ustanowili „Dzień byłego wychowanka”, który by oprócz walnego zjazdu był obchodzony rokrocznie przez różne sekcje w naszych zakładach w porozumieniu z dyrektorami i prezesami lokalnymi.
Jeżeli Bóg pozwoli, że wnet powrócę do was - jak się spodziewam - chciałbym, abyśmy się zebrali wszyscy i żeby na tym braterskim kongresie były jak najliczniej reprezentowane wszystkie sekcje - a to dla coraz silniejszego zespolenia i ożywienia świętego związku, który nas łączy, i dla rozszerzenia wokół nas strefy dobra.
Nikt, drodzy byli wychowankowie, nie potrafi lepiej niż wy zrozumieć i ocenić ducha, jaki ożywia naszą skromną pracę. 
Wszyscy na pewno odczuwacie bardzo żywe pragnienie współpracy - jak dalece to jest dla was możliwe - nad odnowieniem życia chrześcijańskiego, nad zrealizowaniem hasła: „Odnowić wszystko w Chrystusie - Instaurare omnia in Christo”, (por. Ef 1, 10), dzięki czemu jednostka, rodzina i społeczeństwo może się spodziewać odrodzenia.
Pamiętajcie, że jesteśmy i zawsze chcemy być waszymi najszczerszymi i najbardziej oddanymi przyjaciółmi. Chcemy, żebyście odczuli to, że uważamy was za swoich. Jestem uradowany, że w czasie bezrobocia i kryzysu mogłem pomóc niejednemu z waszych kolegów. Ale im bardziej nasza instytucja stanie się silna na polu dobroczynności, tym bardziej będziemy mogli i tym bardziej będziemy chcieli pomagać.
Pozwólcie, że skończę zachęcając was, żebyście sobie pomagali nawzajem nie tylko dobrym przykładem prawdziwego życia chrześcijańskiego i jako szlachetni Włosi, ale również w miarę możliwości pomocą i radą bądź to celem polepszenia waszej sytuacji społecznej, bądź to celem pokonania trudności i doświadczeń życia - tak postępowali pierwsi chrześcijanie.
Teraz już koniecznie muszę skończyć, bo inaczej ten list nie odjedzie.
 Do widzenia, najdrożsi byli wychowankowie, niech wam Bóg błogosławi. Ks. Orione zawsze o was pamięta, modli się za was i za wasze domy. Pamiętajcie wy również o mnie. Módlcie się za mnie, za ks. Sterpiego, za wszystkich waszych przełożonych i nauczycieli. W naszych sercach macie miejsce najmilszych synów!
Niech Pan i Matka Najświętsza podtrzymują was w czerstwym zdrowiu, niech pomyślnie idą wasze interesy. Niech łaska Boża pozostanie na zawsze w waszych sercach i niech niesie coraz więcej pokoju, zgody, szczęścia wam i drogim waszym rodzinom.
Ściskam wszystkich w duchu i hojnie błogosławię wam i waszym rodzinom!

Wasz ks.Orione

(1) To ostatnie wyrażenie w cudzysłowie jest chyba przysłowiem.