Buenos Aires, 1 VII 1936

Do członków Zgromadzenia

Drodzy moi Synowie w Jezusie Chrystusie,

Łaska Pana i Jego pokój niech będzie zawsze z nami!
„Gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje - powiedział Jezus - tam jestem pośród nich” (por. Mt 18, 20). Jakież to piękne i pokrzepiające słowa!
Pomyślcie, drodzy moi synowie, czy ta obietnica Chrystusowa nie spełnia się obecnie na was, kiedy zjednoczeni jesteście nie tylko w imię Jezusa, ale w tym świętym celu, żeby utwierdzać się w woli służenia wielkodusznie Jemu i Jego Kościołowi św. i to w stanie zakonnym, do którego Qn was powołał!
O, jakże powinniśmy być wdzięczni naszemu Panu za Jego obecność, którą nam przyobiecał, z jaką ofiarnością i zaangażowaniem powinniśmy Go naśladować wszyscy i to we wszystkim, zwyciężając każdą trudność, nie ociągając się nawet za cenę jakiejś ofiary, szukając jedynie Jezusa, Jego miłości i Jego krzyża, ponieważ św. Paweł powiedział, że tylko w Jezusie Chrystusie jest zbawienie i świętość i że wszelka wiedza wypływa ze znajomości Jezusa ukrzyżowanego.
Lecz aby godnie służyć naszemu Panu i aby kochać Go w krzyżu i jako Ukrzyżowanego - ponieważ Jezusa można kochać i służyć Mu tylko w krzyżu i będąc wraz z Nim ukrzyżowany - jest rzeczą bezwzględnie konieczną, abyśmy mieli z łaski błogosławionego Boga silną wolę i ducha wspaniałomyślności - stałą wolę czynienia dobra i utrzymania się w dobrych postanowieniach, wolę trwałą i silną, gdyż osoby niestałe są „niemiłe Bogu i są Jego nieprzyjaciółmi”.
Potrzebny jest duch wspaniałomyślności, ale nie ten zwykły, tylko wielki i mężny, oparty na Bogu i w jedności z prawdziwą pokorą, duch wspaniałomyślności, rozpalony wiarą i młodzieńczą odwagą „w Panu - in Domino”.
Nasze małe Zgromadzenie powinna być - „wielkiego serca i ochoczego ducha - corde magno et animo volenti”, rodziną zakonną silnych charakterów i duchów ofiarnych, zgromadzeniem pokornych i mocnych w wierze i woli poświęcenia się z Jezusem Chrystusem u stóp Kościoła; zgromadzeniem ludzi pełnych samozaparcia i ofiary z miłości do Boga, wspartych Jego łaską, która nigdy nie przestanie nas umacniać; a wszystko to jedynie na chwałę Bożą i pożytek Kościoła.
Nasz duch powinien być płomienny, szczery, prawy i wspaniałomyślny, ale zarazem wrażliwy i ożywiony miłością Bożą, a także zawsze jak najbardziej ofiarny w miłości. Bądźmy jak najbardziej ofiarni i to bez granic wobec Boga, bądźmy jak najbardziej ofiarni wobec dusz bratnich dla miłości Chrystusowej. Trzeba, moi drodzy synowie, abyśmy się oddali na służbę Bożą i bliźniego ze świętą i najsłodszą miłością, rozumnie i wielkodusznie, abyśmy płonęli szlachetnymi porywami i to aż do wyniszczenia samych siebie, w sposób jak najbardziej wspaniałomyślny.
Bez ducha wspaniałomyślności będziemy wykonywać czynności bezdusznie i bezcelowo. Zamiast iść naprzód w praktyce cnót, będziemy się cofać; zanikać będzie umartwienie, czystość stanie się chwiejna, miłość ułomna, posłuszeństwo niedoskonałe lub tylko powierzchowne; będziemy słabi we wszystkich ćwiczeniach pobożności.
Biada, gdyby nastał dla nas taki dzień, w którym by poczęła słabnąć nasza wspaniałomyślność wobec Boga, wobec Kościoła, wobec Zgromadzenia, wobec dusz - wspaniałomyślność, która rozpala serce i jest duszą pobożności oraz duchowym sokiem ożywczym i miłością, jaka powinna być motorem całego naszego życia. Zgromadzenie nasze zestarzałoby się wówczas bardzo szybko, a my stalibyśmy się inwalidami bez zasług, ludźmi z pustymi rękoma.
Jesteśmy sługami nieużytecznymi, ale jesteśmy sługami Jezusa Chrystusa, i zapłata będzie nam dana proporcjonalnie do ducha wspaniałomyślności, radości i pracy, a przynajmniej w zależności od pragnień, jakie będziemy mieli w winnicy Pańskiej, na wyznaczonym miejscu.
Więc śmiało, moi synowie! Podążajmy naprzód w duchu radości i wspaniałomyślności; św. Paweł mówi: „Radosnego dawcę miłuje Bóg - Hilarem enim datorem diligit Deus” (2 Kor 9, 7). Bóg kocha tych, którzy oddają się na Jego służbę wspaniałomyślnie i radośnie. Czymże stanie się życie zakonne bez zapału w dobrym, bez żarliwości i bez wspaniałomyślności?
Przeto ożywmy się, o najdrożsi, i budujmy się po bratersku każdym dobrym przykładem zwłaszcza w tym czasie, kiedy nasze szeregi rosną bardziej, niżeśmy się tego spodziewali. Odpowiedzmy wiernością, wielkim sercem i wielką pobożnością na nasze niebieskie powołanie, do którego zostaliśmy wezwani. Rywalizujmy ze sobą w sposób święty o to, kto doskonalej ukocha Jezusa, Najświętszą Dziewicę Maryję, święty Kościół i ludzkie dusze.
Współzawodniczmy w praktykowaniu cnot, w zachowywaniu świętych ślubów i o to, kto więcej uczyni dobrego, kto będzie szerzył większą miłość do papieża i do Kościoła - miłość, która właśnie dla nas jest pierwszą i najwyższą miłością życia, bo kto kocha papieża i Kościół, ten kocha Jezusa Chrystusa.
Tym duchem żyli wszyscy święci. Ich dni były pełne Boga, pełne pogody i doskonałej radości, ponieważ nie mamy służyć Bogu pośród narzekań, połowiczności ani ze smutną twarzą, ale w całkowitej radości i wspaniałomyślności. I więcej jeszcze: w ogniu miłości. I tym się tłumaczy, dlaczego oni coraz bardziej postępowali w praktykowaniu wzniosłych cnót.
Na pewno, o ile więcej będziemy mieli dobrego ducha, gotowości oddania się braciom i wspaniałomyślności wobec Boga, o tyle też bardziej wspaniałomyślny okaże się Bóg wobec nas. Wtedy w domach naszych zapanuje prawdziwa radość - taka, jaka cechuje gorliwe rodziny zakonne i ludzi wielkiego ducha; zapanuje owa święta radość, która jednoczy i buduje w Chrystusie, zapanuje pokój i zakwitnie miłość, która sprawia, że wszyscy poświęcają się dla jednego, a jeden dla wszystkich. Wtedy wszystko wydawać się nam będzie piękne i rzeczywiście będzie piękne, łatwe do wykonania i święte. Odczujemy pełną słodycz duchową życia zakonnego i całą prawdę psalmowego wiersza: „Jak dobrze i jak miło braciom zamieszkać społem - Quam bonum et quam jucundum habitare fratres in unum” (Ps 132 [133], 1).
I na tym kończę, o moi drodzy, oddając was wszystkich Sercu Jezusowemu. Małe Dzieło wytrysnęło z przeszytego mieczem Serca ukrzyżowanego Jezusa w owym niezapomnianym Wielkim Tygodniu. Oby Serce Jezusowe sprawiło, żeby serca nasze żyły i tętniły jak największą wspaniałomyślnością i miłością.
Modlę się za was, módlcie się też i wy za mnie. Bóg nas wszystkich wysłucha; udzieli nam łaski, siły, woli niezachwianej na drodze ku dobremu, ducha wspaniałomyślności i odwagi. Królestwa Boże rozszerzy się wśród nas; jakakolwiek by też była nasza przyszłość, będziemy zdążać krokiem pewnym do celu, jaki nam wskaże Opatrzność Boża i święty Kościół.
Ruszajmy naprzód z zapałem, lecz jednocześnie w prostocie i w pełnym radości posłuszeństwie. Ruszajmy tam, dokąd nas prowadzi miłosierna Opatrzność i macierzyńska ręka Kościoła, nie szukając niczego innego, jak tylko tego, aby ukochać Jezusa Chrystusa i Kościół i służyć Jezusowi Chrystusowi i Kościołowi, i aby żyć i umierać u Ich stóp i na Ich Sercach.
Obejmuję was wszystkich „w świętym pocałunku - in osculo sancto” i błogosławię wam z pełni ojcowskiego serca i w Matce Najświętszej.

ks. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”