Buenos Aires, 22 VI 1937

Do odprawiających rekolekcje

Dusz, dusz!
Moi drodzy Bracia i Synowie w Jezusie Chrystusie,
Łaska Pana i Jego pokój, a moi drodzy, niech zawsze będą z nami! Pisał mi ks. Sterpi, że w pierwszej połowie lipca rozpoczynają się rekolekcje w Montebello.
Drodzy moi bracia i synowie w Jezusie Chrystusie, jestem z wami, duchem jestem z wami i pragnę gorąco zobaczyć się wkrótce z wszystkimi - znaleźć się jeszcze wśród was osobiście.
Za godzinę lub trochę później wsiądę na statek, aby odwiedzić i pozdrowić - może po raz ostatni na tej ziemi - naszych kochanych braci, którzy z wielką gorliwością i poświęceniem pracują na szerokiej niwie wiary i miłości - zawsze mali i pokorni u stóp biskupów i świętego Kościoła. Udaję się do Saenz-Peña w Chaco, a następnie do sanktuarium w Itatì, znajdującego się na wprost Paragwaju, gdzie się używa języka guarani.
Żegluga na rzece Parana zajmie trzy dni w jedną stronę i trzy w drugą, nie licząc kilkuset kilometrów lądem. „Bogu niech będą dzięki - Deo gratias”!
Cierpię trochę na nerki, ale odpocznę na statku. Matka Boża będzie ze mną - Ave Maria i naprzód! Myślą jednak moją, moim sercem i całym moim duchem będę z wami, o najdrożsi. Będę się modlił z wami. Postaram się również i ja wraz z wami odprawić swego rodzaju rekolekcje. W sanktuarium w Itatì, u stóp cudownej figury Najświętszej Dziewicy, czczonej tam bardzo także przez Indian, będę pamiętał, o mai drodzy, o was wszystkich ale to wszystkich serdecznie i gorąco - z najtkliwszą miłością ojca w Jezusie Chrystusie.
Polecam wam jak umiem i mogę, żebyście dobrze odprawili te rekolekcje. Są one wielką i wyjątkową łaską Pana. Może dla kogoś będą to ostatnie rekolekcje? Od dobrego lub złego ich odprawienia może zależeć nasze zbawienie i uświęcenie, albo potępienie.
Polecam wam jak największe skupienie, skromność zewnętrzną i właściwą postawę ducha oraz bezwzględne, bezwzględne milczenie. Myślmy tylko o Bogu, o duszy, o naszym celu, o naszym świętym powołamu i o tym, jak na nie odpowiedzieć. Naprawmy błędy przeszłości; połóżmy z pomocą łaski Bożej dobry fundament życia naprawdę zakonnego i świętego.
Dużo modlitwy, o synowie! Jak najwięcej modlitwy! Gorącego synowskiego nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny, miłości do namiestnika Jezusa Chrystusa na ziemi - papieża! My należymy do papieża! Miejmy najgłębszą miłość do Kościoła i biskupów, miłość czynną, posłuszeństwo pokorne, pełne zapału, całkowite - posunięte aż do całopalenia, ciesząc się „z pomocą Bożą - Deo adiuvante” z każdej ofiary.
Ofiarujmy się wszyscy i poświęćmy miłości i służbie dla Kościoła i dusz, zwłaszcza dla mało znaczących, najbardziej potrzebujących, najbardziej opuszczonych, dla ludu, biednego ludu, który usiłuje się oderwać od wiary i od wierności Kościołowi.
Muszę już kończyć. Módlcie się za mnie. Pozdrawiam was i ślę słowa pokrzepienia oraz udzielam błogosławieństwa wszystkim i każdemu z osobna.
Niech Bóg będzie z wami i niech wam błogosławi.
Wasz najoddańszy w Jezusie Chrystusie i Matce Najświętszej

ks. J. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia ;,Boskiej Opatrzności”