Tortona, 24 XI 1937

Do ks. Henryka Demrycha

Dusz, dusz!
Łaska Pana i Jego pokój niech będą zawsze z tobą!

Otrzymałem twój list z dnia 16 XI. Sprawił mi on żywy ból, ponieważ dowiedziałem się z niego, że jesteś ciężko chory; chciałbym być w Polsce, aby ci towarzyszyć. Duchowo jestem przy tobie i modlę się do Najświętszej Maryi Panny o twoje wyzdrowienie. Wraz ze mną inni w sanktuarium Matki Bożej od Straży modlą się za ciebie, a także za ks. Burzyńskiego; wszyscy wam przesyłają najgorętsze wyrazy bratniej pociechy i życzenia szybkiego i całkowitego wyzdrowienia. W chwili, kiedy dojdzie da ciebie ten list - mam nadzieję - będziesz się już czuł lepiej, jak również i ks. Burzyński, ale bardzo mi będzie miło dowiedzieć się, jak się czujesz teraz i czy nastąpiła poprawa, tak jak się tego spodziewam.
Napisałem do ks. Nowickiego list donosząc mu o zarządzeniu opata wizytatora (1), a mianowicie ze nowicjusze i studenci profesi mają przyjechać z Polski do Itali, z wyjątkiem tylko tych, których koniecznie trzeba zatrzymać w kraju dla nauczania i wychowania.
Równocześnie podałem mu do wiadomości, ze wysyłamy do pomocy dwóch kapłanów – jednego Polaka, drugiego Wlocha; przybędą z nimi do Polski również niektórzy z naszych współbraci, którzy znają się na rolnictwie, a którzy wraz z księdzem włoskim są przeznaczeni do Kolonii Rolniczej (w Izbicy Kujawskiej).
Najdostojniejszy o. wizytator zastał wybrany na opata generalnego; teraz musi jechać do Hiszpanii, ale spodziewam się, że zechce w dalszym ciągu asystować i pomagać nam swoją mądrością i budować nas swoją pobożnością. Prosiłem go o te gesty wielkiej miłosci.
Sprawiły mi wielką przyjemność dwie dobre przysłane wiadomości - o inauguracji Małego Kottolenga Polskiego (2), dokonanej przez Jego Ekscelencje ks. Bpa Radońskiego i o wizytacji tegoż Kottolengo przez Jego Eminencję ks. Kard. Hlonda – Prymasa Polski. Bogu niech będą dzięki – „Deo gratias”.
Tak, nasze Zgromadzenie jest dla biednych, a w szczególności dla najbiedniejszych i najbardziej opuszczanych - Małe Dzieło Boskiej Opatrzności est ad pauperculos et est pro pauperculis!
Już od wielu lat mam w sercu więcej niż przeczucie, bo wielką wiarę, że Opatrzność Boża przez ręce Maryi otworzy w Polsce wiele zakładów dobroczynnych dla dobra poniżanych i maluczkich, dla ubogiej i najbardziej opuszczonej ludności. Módlmy się i pracujmy!
Miejmy wiarę! Miejmy wiarę! Miłość jest przykazaniem Pana i cały szlachetny naród polski będzie żył tym przykazaniem Chrystusa i zabłyśnie swoją miłością.
Przez swą wiarę i miłość stanie się mocny, zwycięży swoich wszystkich wrogów i będzie przeżywał dni pomyślności i chwały.
Oczekuję dalszych wieści co do twego zdrowia, ślę ci słowa pokrzepienia w Panu i błogosławię ci z serca ojca. Módl się zawsze za twego najoddańszego w Jezusie Chrystusie i Matce Najświętszej

ks. J. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”

(1)	Emanuel Caronti wizytacji Zgromadzenia w Polsce dokonał we wrześniu 1937 r. Miedzy innymi zarządził on jak wyżej.
(2)	Inaugurowane jesienią 1937 r. Małe Kottolengo zostało barbarzyńsko zlikwidowane w kwietniu 1942 r. przez Niemców, którzy zamordowali około 70 podopiecznych. O tym bolesnym wydarzeniu poinformowano w czrewcu tegoż roku papieża Piusa XII.