Mediolan, 7 XII 1939

Do architekta Mariusza Bacciocchiego, 
projektanta Małego Kottolenga Mediolańskiego

Dusz, dusz!
Pokój Pański niech będzie zawsze z nami!
Wspaniałe dziełko, które wydał pan drukiem, a które potwierdza mi jeszcze raz wielką miłość, jaką jest otoczone Małe Kottolengo Mediolańskie, pozwoli mu - tej pokornej instytucji, że się będzie można z nim zapoznać w szacie rzeczywiście godnej uwagi.
Niech pan zatem pozwoli, że mu podziękuję z serca nie tyle z powodu świeżej publikacji, co nade wszystko z powodu waloru intelektualnego oraz gorliwości i bezinteresowności, jakie pan wniósł w opracowanie projektu.
Nie kryję przed panem, znakomity panie architekcie, że w obliczu tak imponującego kompleksu zabudowań zostałem uderzony nawałem myśli: gdyby takie dzieło musiało być zrealizowane tylko środkami ludzkimi, gdyby nie było zupełnie zdane na Boską Opatrzność, niech mi pan wierzy, miałbym poważne obawy co do niego.
Z drugiej strony doceniam słuszne pańskie uwagi i powody, które naprowadziły go po długim przemyśleniu do całościowego rozwiązania, jakie - choć okazuje się tak ogromne - ma jednak tę dobrą stronę, że w najwyższym stopniu wykorzystuje teren i że redukuje znacznie wydatki na budowę oraz ułatwia opiekę nad drogimi biedakami.
Nadto nie mogę powstrzymać się od powiedzenia panu moich słów uznania, drogi panie architekcie i przyjacielu, że potrafił pan uzyskać efekt rzeczywiście wspaniały, choć zostało wyeliminowane to wszystko, co mogło być elementem zbytku, dekoracji.
Ten dom, który powstanie dla naszych braci najbardziej opuszczonych, ma być biedny, ale wesoły i radosny, a do tego pan się przyczynił w niemałej mierze poprzez linie architektoniczne jasne i pogodne.
Obecnie nie pozostaje mi nic innego jak tylko prosić Jezusa Chrystusa Pana, żeby tak jak to zostało mądrze zaprojektowane, mogło być jak najprędzej zrealizowane.
W tej też słodkiej nadziei patrzę na pańską pracę, prześwietny panie architekcie, i w chwili, gdy ponawiam panu gorące podzięki, pokornie wzywam Boga, żeby On stokrotnie panu wynagrodził i błogosławił panu i firmie budowlanej pod nazwą „Figli di Pietro Castelli”, a także wszystkim przyjaciołom i dobrodziejom Małego Kottolenga Mediolańskiego. W duchu wdzięczności oddany panu

ks. Orione