Tortona, 22 XII 1923

Do członków Zgromadzenia

Dusz, dusz!

Moi drodzy Synowie w Panu,

W listopadzie Jego Eminencja ks. kard. Piotr La Fontaine, patriarcha wenecki, bardziej niż znakomity nasz dobrodziej, raczył przybyć do nas, żeby przeprowadzić rekolekcje dla naszej młodzieży i personelu instytutu „Artigianelli” w Wenecji, otwartego z pomocą Bożą w roku bieżącym pod opieką św. Hieronima Emilianiega - patrycjusza weneckiego i ojca sierot.
Kiedy byłem u Eminencji, żeby mu podziękować za tyle oznak miłości względem nas biedaków, on w swojej dobroci wspaniałomyślnego ojca przygotował mi inną miłą niespodziankę. Dał mi list, który napisał ostatnio do naszych drogich kleryków instytutu weneckiego. Nie będę wam mówił, jak tym byłem zmieszany i pokrzepiony zarazem; podziękowałem bardzo serdecznie Panu i Jego Eminencji.
Myślałem następnie o wysłaniu owego listu do wszystkich członków naszego Zgromadzenia jako podarku gwiazdkowego na Boże Narodzenie i na Nowy Rok - listu, który jest rzeczywiście piękny pod każdym względem.
List ten jest kartą praktycznej chrześcijańskiej pedagogii, dokumentem wielkiej apostolskiej miłości wobec biednych dzieci, które Opatrzność Boża nam powierza. Czuję, że nie mógłbym ofiarować wam lepszego daru, jak natchnione słowa jednego z książąt Kościoła.
Chciejcie skorzystać, o moi drodzy, z poleceń i tak mądrych rad, i módlcie się, żeby Bóg zachował na długie lata dla dobra Kościoła a także dla dobra naszego pokornego Zgromadzenia świętego patriarchę weneckiego; bądźmy mu wdzięczni za tę jego dobroć rzeczywiście ojcowską, którą nam okazuje.
Myślałem następnie również o dołączeniu do tego listu krótkiego wiersza, którego autorem jest ten sam patriarcha La Fontaine. Pamiętacie, jak na uroczystość św. Alojzego rozdałem wam obrazki-pamiątki z siedmioma „F” (1) synów Boskiej Opatrzności.
Kiedy byłem w Wenecji, z pokorą wręczyłem jeden taki obrazek także Jego Eminencji, który po kilku dniach pojechał do Rzymu; podczas tej podróży, rozważając siedem „F” synów Boskiej Opatrzności, napisał bardzo piękny sonet, który mam przyjemność skierować przede wszystkim do naszych księży.
Obecnie, o moi drodzy, chciejcie przyjąć święte życzenia ojcowskie, które kieruję do wszystkich i do każdego z was osobno. Jezus Dziecię i Jego Matka Najświętsza niech nam udzielą wielkiego ducha pokory, miłości, poświęcenia, pobożności, pracowitości, braterskiej jedności.
Bądźcie silni w zgodzie Bożej, zjednoczeni myślą i sercem w niewidzialnym duchu, który do nas przychodzi od Jezusa Chrystusa i Jego namiestnika na ziemi - papieża. Pamiętajcie o mnie tak, jak ja pamiętam zawsze o was w Chrystusie Panu naszym.
Czujcie się dobrze, wzrastajcie w pokoju Bożym, głoszonym ludziom dobrej woli przez aniołów; nie ma innego udziału ani innego odpocznienia dla naszych dusz.
Bądźcie wierni do końca w cierpliwości i służbie Jezusa Chrystusa; starajcie się być godnymi Boga, Kościoła i małego Zgromadzenia, w którym jesteście pokonsekrowani. Bóg niech będzie zawsze z wami!
Pozdrawiam was wszystkich w Panu i ściskam „w pocałunku świętym - in osculo sancto”. Błogosławię wam.
Wasz najoddańszy ojciec w Jezusie Chrystusie
ks. Alojzy Orione

(1) Ks. Orione zebrał je jako elementy życia wewnętrznego, które narzucały mu się spontanicznie, a do których należy się właściwie ustosunkować. Są to: Fede - wiara, Fatiche - utrudzenie, Fame - głód, Freddo - zimno, Fastidi - przykrości, Fumo - dym (widać, mieszkania nie były dobrze ogrzewane, bywał dym) i Fiat voluntas Dei - niech się dzieje wola Boża.