Tortona, 5 I 1929 (1)

Do moich drogich Kapłanów, Kleryków
i Probantów domu w Zduńskiej Woli w Polsce

Dusz, dusz!
Łaska i pokój Jezusa Chrystusa, Boga i Zbawiciela naszego niech będą zawsze z nami!

Bardzo jest mi miło, że mogę skorzystać z przyjazdu do Polski dwóch naszych neoprezbiterów - waszych rodaków, by posłać specjalne błogosławieństwo, które by was pokrzepiało już od pierwszych dni tego nowego roku. Niech Pan Jezus będzie zawsze z nami!
Równocześnie zalecam wam gorąco całkowite oddanie i wszelkie objawy synowskiego hołdu dla dostojnej i świętej osoby najwyższego pasterza - papieża Piusa XI, który w tym roku obchodzi jubileusz święceń kapłańskich, to jest pięćdziesięciolecie swego kapłaństwa.
Jako chrześcijanie wiemy z wiary, że papież jest następcą św. Piotra, namiestnikiem Jezusa Chrystusa na ziemi. Ale jako synowie Boskiej Opatrzności powinniśmy ponadto pamiętać, i to dziś więcej niż kiedykolwiek, że musimy nasze życie oddać i poświęcić papieżowi.
Szczególnym celem naszego Zgromadzenia jest żyć w miłości ku Ojcu św. i rozszerzać zwłaszcza wśród maluczkich, ubogich, wśród ludu najsłodszą miłość ku papieżowi oraz zupełne i synowskie posłuszeństwo jego słowom i pragnieniom.
Na naszych czołach powinniśmy wypisać i wysoko cenić sobie imię papieża; we wszystkich naszych sercach powinniśmy wyryć błogosławione imię Ojca św. Nasze życie powinno być poświęcone papieżowi i świętemu Kościołowi Jezusa Chrystusa.
Szacunek, posłuszeństwo, miłość względem biskupów, których Duch Święty ustanowił, aby rządzili Kościołem Bożym, powinny być wielkie, synowska uległość - bez granic; ale nade wszystko winniśmy szacunek, posłuszeństwo, miłość niewygasłą na śmierć i życie głowie biskupów i Kościoła - papieżowi.
Szanujemy, kochamy, słuchamy i czcimy biskupów, których uznajemy za pasterzy w Kościele z boskiego ustanowienia; oni są takimi, dopóki są zjednoczeni z papieżem i we wspólnocie z nim - pasterzem pasterzy.
Biskupi są następcami apostołów, nauczycielami w Izraelu, przedstawicielami Jezusa Chrystusa w diecezjach. Ale namiestnikiem Jezusa Chrystusa jest zawsze jedynie najwyższy kapłan Rzymu - Ojciec św. On jest głową biskupów i nieomylną głową całego Kościoła: On jest ojcem wszystkich, pasterzem wszystkich - Chrystusem Panem widzialnym dla wszystkich. Przez niego przemawia św. Piotr, przez niego przemawia Jezus Chrystus.
Te uczucia wiary w papieża, czci względem niego i synowskiej ku niemu miłości powinniśmy przelać w naszych wychowanków, o moi kapłani i klerycy, korzystając szczególnie w tym roku z jubileuszu naszego papieża Piusa XI, którego oby Bóg zachował długo przy życiu i uczynił szczęśliwym na ziemi i w niebie.
Mówmy chętnie o tym, którego kochamy, o papieżu. Mówmy o jego władzy, o posłuszeństwie należnym mu od nas, o mądrości jego rozkazów, o całkowitym oddaniu, jakie się należy papieżowi. Nasze synowskie oddanie będzie umiało z pewnością skorzystać z każdej okazji, aby przypomnieć zasługi i chwałę papiestwa, a szczególnie aktualnego papieża.
Następnie powinniśmy ustawicznie modlić się za papieża i urabiać zwłaszcza w probantach i klerykach - ale również we wszystkich naszych wychowankach - sumienie głęboko katolickie i papieskie. To sumienie, umocnione przywiązaniem do papieża i do Stolicy Apostolskiej, dopomoże wydatnie naszym wychowankom w odniesieniu triumfu nad każdą zasadzką, która zastawiona będzie w przyszłości na ich wiarę. W naukach rekolekcyjnych, na akademiach i z okazji różnych innych uroczystości powinno się czynić wzmianki o papieżu.
Jakżebyśmy mogli zapomnieć o ojcu? Gardźmy tedy i oddalajmy od naszych domostw wszelkie piśmidła, w których by pisano coś złego o papieżu, gdzie by drwiono z jego władzy i przywilejów, gdzie by krytykowano jego zarządzenia, a wreszcie i takie pisma, które by zawierały nauki i uczucia z nauczaniem Ojca św. niezgodne.
Papież jest naszym „credo”, papież jest zasadą naszej moralności, papież jest naszą drogą i naszym życiem, on jest naszą miłością i naszym sercem, racją naszego życia; dla nas papież jest Jezusem Chrystusem. Kochać papieża i kochać Chrystusa, to jest jedno i to samo; słuchać papieża i iść za nim to słuchać Chrystusa i postępować za Nim, służyć papieżowi to służyć Jezusowi Chrystusowi, oddać życie za papieża to umrzeć za Chrystusa Pana!
Nasza uległość papieżowi nie ogranicza się tedy do jego orzeczeń ex cathedra, nie ogranicza się do uległości szczerej dla jego pouczeń pod jaką bądź formą udzielonych: czy to osobiście, czy przez święte Kongregacje, czy przez nuncjuszów albo przez delegatów apostolskich, czy przez biskupów lub innych jego posłańców; nie ogranicza się do pójścia po ich linii z gotowością i pogodą ducha lub do skłaniania innych ludzi, by wypełnili ich rozkazy; synowie Boskiej Opatrzności powinni uważać za swój obowiązek żyć i skłaniać innych do prowadzenia życia w najściślejszej, najsłodszej i synowskiej jedności z namiestnikiem Jezusa Chrystusa na ziemi. Stąd każda przestroga, każda rada i każde pragnienie papieża powinny być dla nas rozkazem - i to naj słodszym rozkazem.
My jesteśmy zaprzysiężoną strażą papieża. Z nim powinny być ściśle zespolone umysły, serca, czyny i apostolstwo nasze, ale nie dość jeszcze na tym. Na każdy, choćby najmniejszy znak lub pragnienie Ojca św. powinniśmy oddawać mu wszystko, poświęcić wszystko i ofiarować samych siebie jako żyjące żertwy.
Nasze Zgromadzenie nie będzie mogło i nie powinno żyć inaczej jak tylko dla niego; ono powinno być siłą w jego rękach, powinno być „ścierką” (2) przy jego stopach albo pod jego stopami po to tylko, żeby go miłować, żeby żyć i umierać dla niego... Żyć, działać i umierać z miłości do Ojca św. - oto tym i tylko tym jest Małe Dzieło Boskiej Opatrzności.
Ono żyje, aby bronić jego imienia, chwały i miłości, aby podtrzymywać i bronić jego władzy i wolności, aby kroczyć w jego świetle. Nie chcemy i nie znamy innego nauczyciela ani innego światła; nie znamy i nie chcemy innego pasterza; nie znamy i nie chcemy innego ojca ani innego Chrystusa widzialnego na ziemi. On, jedynie on, papież jest „słodkim Chrystusem na ziemi”, według wyrażenia św. Katarzyny ze Sieny.
W rozmowach nie tolerujmy ani słowa - nie mówię słów, ale nawet jednego słowa - które by nie było pełne uszanowania względem osoby czy też władzy Ojca św., świętych Kongregacji rzymskich, nuncjuszów apostolskich albo innych legatów papieskich, sprzeciwiałoby się zarządzeniom Stolicy Apostolskiej. Przyjmijmy jako wielki i słodki obowiązek wykonanie nawet najmniejszych poleceń namiestnika Chrystusowego.
Jednym słowem: bądźcie zawsze i wszędzie, moi drodzy, synami najbardziej oddanymi papieżowi; oddajcie całą waszą energię, serce, umysł i nawet życie w razie potrzeby dla podtrzymania Kościoła rzymskiego - matki i głowy wszystkich łącznie Kościołów świata i każdego z osobna; dla podtrzymania papieża, jego władzy, wolności i prawdziwej niezależności, i wreszcie dla rozszerzenia wśród ludzi miłości ku niemu.
Jezus Chrystus, Boski Wieczny Pasterz, nie omieszka wam błogosławić, kochani moi synowie Polacy, wam i waszej ojczyźnie, której wierność dla papieża jest jednym z tytułów i jedną z najpiękniejszych pereł w koronie jej chwały. Wy wiecie, jak wielkiej pamięci papież Pius IX i inni papieże kochali Polskę, jak modlili się za nią i jak wiele zrobili, by ją ujrzeć wolną, zjednoczoną i niepodległą.
Postarajcie się, żeby Polska pozostała wierna i złączona z Rzymem, a błogosławieństwo Boże sprawi, że wasza ojczyzna będzie kwitnąca i sławna przez wiarę i dzieła kultury. Polska będzie wolna, potężna i wielka, jak długo będzie mocno zespolona i przywiązana do Kościoła rzymskiego i oddana papieżowi. Oby płaszcz niebieski Najświętszej Maryi Panny coraz to szerzej rozciągał się nad wami ku waszej obronie i szczęściu. Módlcie się za mnie!

Wasz najoddańszy ojciec w Jezusie Chrystusie
ks. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności"

(1)	We włoskim zbiorze listów jest podana błędna data (1928). Mowa tu o neoprezbiterach, a ci do kraju powrócili ze studiów w Tortonie z początkiem 1929 r.
(2)	Patrz: wytłumaczenie w liście z 7.02.1923 r.