Port Mar del Plata (1), 27 X 1934

Do najdroższych Dzieci Boskiej Opatrzności - Państwa Generałostwa Eugeniusza i Teresy Beaud

Dusz, dusz.!

Łaska naszego Pana i Jego pokój niech będą zawsze z nami! Otrzymałem bardzo miły list, który wielmożni państwo napisaliście miesiąc temu ze Spingo Monferrato, zaraz po moim wyjeździe, dokładnie 27 września.
Dziękuję zań państwu jak najserdeczniej; zbudował mnie bardzo i wzruszył duch chrześcijańskiej dobroci, jaki bije z listu państwa - listu, który jest pełen miłosnej życzliwości względem mnie, podczas gdy ja czuję całą moją nicość, że aż jestem z tego powodu zawstydzony. Bóg niech to jak najhojniej wynagrodzi, tak jak zawsze Go o to proszę.
Nie mogłem odpisać na dzień św. Teresy, ale podczas mszy św. i wszystkich modlitw pamiętałem zawsze o pani Teresie; mimo opóźnienia zechce pani przyjąć moje skromne powinszowania i życzenia, żeby Bóg udzielił jej zdrowia, długiego życia i wszelkiego błogosławieństwa.
Wielmożni państwo piszą mi o bólu, jaki odczuwali przy moim odjeździe; to tylko mi mówi o ich dobrym sercu i miłości względem mnie.
Nie starcza mi słów, żeby wyrazić moją wdzięczność; powiem jedynie, że co dzień pamiętam o państwu, ilekroć odprawiam modły. 
Wyznaję, że i ja dużo wycierpiałem z powodu opuszczenia Włoch i moich drogich biedaków - sierot, chorych, staruszek; kiedy znów myślę o moich drogich klerykach, muszę robić wysiłek, żeby nie płakać; biedni moi synowie! Ale Boska Opatrzność wie, dlaczego tu jestem i przyjdzie im z pomocą! Przyjdzie z pomocą i udzieli pokrzepienia również moim drogim niezapomnianym dobrodziejom, ponieważ odległość nie dzieli tych osób - lepiej tych dusz - które za łaską Bożą stanowią jedność w Jezusie Chrystusie i w Matce Najświętszej. 
Spodziewam się, że państwo czujecie się dobrze; ja dzięki dobroci Pana „z moją nogą” czuję się lepiej. Co do niedomagań serca, postąpiłbym niesłusznie, gdybym się skarżył, jako że mogę chodzić i pracować - i rzeczywiście przedwczoraj o tej samej godzinie napisałem do państwa pocztówkę z Floresty w Urugwaju, a dzisiaj już wizytuję instytut w porcie Mar del Plata po spędzeniu wczorajszego dnia w Buenos Aires, dnia raczej nabrzmiałego pracą; wczoraj nocą podróżowałem morzem, dzisiejszej nocy – lądem. „Deo gratias - Bogu niech będą dzięki”!
Proszę zatem państwa, żebyście się nie poddawali lękowi, ponieważ czuję, że Pan w swoim wielkim miłosierdziu jest blisko mnie - bliżej nawet niż matka; jestem w rękach Bożych, nie mógłbym być w rękach bardziej bezpiecznych.
Zdany całkowicie na Opatrzność Bożą będę się starał tak dużo robić dla moich kapłanów i kleryków, dla tylu sierot i biednych dzieci, których mamy tutaj, ile to tylko będzie możliwe; państwo niech mnie wspomagają modlitwami, żeby Pan zawsze się mną opiekował.
Z Argentyny pojadę do Chile i do Limy w Peru; wezwany przez arcybiskupów tych miast z łatwością otworzę domy dla biednych w obydwu stolicach; najpierw jednak udam się jeszcze na któryś tydzień do Urugwaju. Ostatnio przez kilka dni jeździłem zwiedzać domy, których jeszcze nie znałem.
Przyjąłem misję w Mato Grosso w Brazylii, gdzie ludność jest jeszcze pogańska i na niskim poziomie rozwoju kulturalnego. Pojadę do Mato Grosso również po to, żeby dobrze ustawić wszystkie sprawy z biskupem w Corumbà.
Zrobię to jednak już podczas mojego powrotu, gdy zatrzymam się na kilka miesięcy w Brazylii. Taki mam projekt, ale potem Pan postąpi ze mną tak, jak uzna za lepsze; chcę pozostać w Jego rękach i w Jego Sercu; módlmy się, żeby tak było!
Zapewniam państwa, że otacza się mnie licznymi względami i że tutejsi księża bardzo się troszczą o mnie - powiedziałbym - w sposób nawet uciążliwy, ponieważ ks. Sterpi napisał im, nie wiem zresztą co, jakoby coś groziło mojemu życiu. Ale - jak czuję - jestem jeszcze zdrowy dzięki łasce Bożej.
Mamy tutaj instytut z bezpłatną szkołą dla eksternistów; liczne to setki bardzo biednych dzieci; wśród nich bardzo wiele jest dzieci Włochów z południowych Włoch; ich rodzice byli kwiatem przybyłych tu socjalistów włoskich - tych którzy uciekli w te strony. Również ich matki były socjalistkami.
Oprócz zakładu dla małych chłopców trochę dalej mamy zakład dla małych dziewcząt; są tam siostry, które prowadzą także szkołę, szycia itd. 
(...) Jutro będę komunikował pokaźną liczbę dzieci pierwszokomunijnych. Mówią, że będzie ich kilka tysięcy. Przybyłem właśnie w tym celu i nie czuję zmęczenia.
Oprócz gmachu instytutu świętej Rodziny moi księża wybudowali w Mar del Plata piękny kościół pod wezwaniem św. Józefa. Instytut nasz znajduje się przy porcie, gdzie pracują setki robotników, zaś kościół św. Józefa jest na peryferiach miasta Mar del Plata w dzielnicy, gdzie nie było kościoła i gdzie już teraz czyni się wiele dobrego. Dlatego przyjechał ze mną z Buenos Aires również ks. Zanocchi, który śle państwu wyrazy wielkiego uszanowania; podobnie czynią to wszyscy moi współbracia. Mówiłem o panu, panie generale, i o jego dobrej małżonce także tym ojcom, którzy państwa nie znają; tutaj i wszędzie, dokąd mogłem pojechać, modlą się w intencji państwa tak jakby za braci w Jezusie Chrystusie.
Jeszcze ani ks. Sterpiemu, ani nikomu nie podałem tylu wiadomości, ile komunikuję w tym liście. Pan, panie generale, niech je przekaże albo ks. Sterpiemu - jeżeli nie ma go w Rzymie, dokąd, jak wiem, miał się udać - albo do Kottolenga i najdroższym klerykom, którzy przebywają w Castagna. Dziękuję!
Pańskiej tak dobrej małżonce, panu, panie generale - ukochany bracie w Chrystusie wszelkie wyrazy pokrzepienia i niosące pociechę błogosławieństwo; niech Bóg zawsze pomaga i błogosławi. Serdeczne pozdrowienia, słowa pokrzepienia i błogosławieństwo wszystkim kochanym klerykom, siostrom i wszystkim w Kottolengu.

Oddany i zobowiązany
ks. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”

PS. List ten otrzymają państwo w listopadzie. W tym miesiącu w szczególny sposób będę pamiętał o drogich państwa zmarłych.

(1) Ks. Orione przebywał ze swego rodzaju wizytą w Ameryce Płd. w latach 1934-1937. Stamtąd pisał do swoich zakonników we Włoszech. Listy tego okresu mają najwięcej elementów dotyczących ducha i charakteru założonego przez niego Zgromadzenia.