Buenos Aires, 6 III 1935 
Uroczystość św. Marcjana 
biskupa i męczennika

Do Dobrodziejek i Dobrodziejów 
Małego Kottolenga Genueńskiego

Łaska Pana i Jego pokój niech zawsze będą z nami!
Zbliża się uroczystość św. Józefa - rocznica Małego Kottolenga Genueńskiego...
Jak spędzę w tym roku uroczystość św. Józefa będąc daleka od naszych drogich biednych Małego Kottolenga, daleko od was, o moje wielce drogie dobrodziejki i dobrodzieje moi i naszych biednych? Już od wielu dni myślę o tym.
Nie będzie więc zwykłej pogaduszki na uroczystość św. Józefa? Nie, pogaduszki w tym roku nie będzie, ale za to konferencja, i wygłosi ją wam, o moi drodzy, pewien genueńczyk (1), i to jaki genueńczyk i jaki mówca! Jaki partacz Małego Kottolenga!
Ale - zapytacie - a księdza nie będzie? Ależ tak, ja będę - rozumie się - duchem, bo, widzicie, jeszcze nie nadeszła godzina mojego powrotu.
Z pełną aprobatą i błogosławieństwem ks. bpa - nuncjusza apostolskiego i ks. arcybiskupa Buenos Aires rozpocząłem prace przy pewnego rodzaju Kottolengu Argentyńskim, ponieważ także tutaj mamy ludzi nieszczęśliwych, biednych - tak, jest ich niemało - i tylu Włochów lub ich dzieci, staruszków w podeszłym wieku, kobiet z przewlekłą chorobą lub innych chorych, dzieci opuszczonych. Niedawno proszono mnie, żebym przyjął w imię Boskiej Opatrzności dwudziestosześcioletniego mężczyznę głuchoniemego; nie wiem, czy dać jemu pierwszeństwo, czy może jego jedynej siostrze suchotniczce. Przypadek budzący wielkie wzruszenie!
Jak tu to wszystka pozostawić? Obecnie jestem na bardzo pięknej drodze, a więc jakbym mógł zostawić to dzieło które rozpoczęto, a które wskazuje, że posiada łaskę upodobania nieba, tak jak posiada błogosławieństwo Kościoła. Gdybyście tu byli, o moi drodzy przyjaciele i dobrodzieje, radzilibyście mi, żebym się zatrzymał; i myślę, że podalibyście mi pomocną rękę - nieprawdaż?
Proście, żeby mi Bóg pomagał zawsze i żeby nie zwracał uwagi na moją nędzę.
Tak wam ufam, że w sprawie Małego Kottolenga Genueńskiego zdałem się zupełnie na Opatrzność Bożą i waszą chrześcijańską wspaniałomyślność. Znam wasze serca - serca genueńczyków, które niekiedy wydają się szorstkie w swej wierzchniej warstwie, a w rzeczywistości są większe niż morze!
Tutejsi biedni modlą się za waszych biednych, jak również za was, o drodzy moi genueńczycy!
Ręka Matki Bożej również tutaj po matczynemu rozprzestrzenia namioty Boskiej Opatrzności.
Ten Bóg, który jest mocen wskrzesić z kamieni synów Abrahamowych - wydaje mi się - że na nowe czasy przygotowuje świeże łaski swego miłosierdzia; wydaje mi się także, że Jego Najświętsze Serce wzbudzi z niczego duże wojska działając przez to, co słabe, dla zawstydzenia tego, co mocne i przez to, co nie istnieje, dla zawstydzenia tego, co ma istnienie w oczach świata - wzbudzi w Kościele i przez działalność kościelną wojsko niosące pokój, wojsko czyli wielkie dzieło apostolstwa miłości, które wzniosłą miłością wypełni bruzdy nienawiści. 
Jakżeż wspaniałą boską rzeczą jest miłość!
Miłość jest przykazaniem Chrystusa; jest cechą wyróżniającą jego uczniów. Ona jedyna buduje i jednoczy w Chrystusie oraz obejmuje wszystkie narody; ona jedyna uporządkuje wszystko i zbawi świat. Ale o tym napiszę wam lub powiem po moim powrocie, jeżeli się tak będzie podobało Bogu.
Tymczasem, o drodzy moi dobrodzieje, poproszę, żeby na uroczystość św. Józefa przybył do was mój anioł stróż; przybędzie on dla większego jeszcze pokrzepienia was w dobrym, dla dodania wam odwagi, jako że obecne życie jest krótkie, jest jakby dniem; powinniśmy też wypełnić je dobrem, albowiem kto sieje z błogosławieństwem, będzie z błogosławieństwem zbierał też żniwo.
Nadto już podczas tego życia będziecie mieli „ sto za jeden” (2), a wasze serca, odczują czyste i słodkie radości jak ten, kto spełnia dobre uczynki i niesie pociechę miłosierdzia. Och, jaka to radość, której się doświadcza, w czynieniu dobrze z miłości Bożej bardzo nieszczęśliwym, opuszczonym, naszym braciom potrzebującym, których świat się wyrzeka, których nazywa wyrzutkami społeczeństwa - „wyrzutkami do Kottolenga”.
Zapraszam zatem wszystkich na konferencję; patrzcie, zapraszam was aż z Ameryki, o moi drodzy dobrodzieje i dobrodziejki. Kogóż zabraknie? Któż nie przyniesie swego daru do Małego Kottolenga Genueńskiego?
Wy, którzyście mnie zawsze wspomagali; wy, którzy pragniecie kochać Pana i kochać się wzajemnie, i widzieć Pana w nieszczęśliwych, przybądźcie, będę duchowo z wami, przejdę w pobliżu was, żeby wam podziękować, żeby wam udzielić błogosławieństwa naszych drogich biednych, żeby powiedzieć, że zawsze będę modlić się i wpływać, żeby też inni modlili się za was i za wasze rodziny.
Przyoblekajmy się z każdym dniem lepiej w kochające braterskie współczucie względem biednych i niech żyje w nas zawsze duch Pana, a Jezus - Król serc, Król miłości niech napełni nas swoją świętą radością. Nie ustawajcie w czynieniu dobra.
Pokój Boży, który przewyższa wszelkie pojęcie, niech strzeże naszych serc i naszych myśli w Jezusie Chrystusie i niech wam udzieli wszelakiej nagrody za wasze miłosierdzie.
Przyjmijcie pełne wdzięczności uszanowanie „w Panu - in Domino” i najserdeczniejsze moje podziękowanie. Żyjcie cnotami sprawiedliwości, miłości, pokoju w niewysłowionej radości, która przychodzi od Ducha Świętego; błogosławieństwo Boże niech obficie spłynie na was i wszystkich wam drogich.
Módlcie się za mnie - biednego grzesznika. Wasz najoddańszy w Jezusie i Matce Najświętszej 
ks. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Synów Boskiej Opatrzności”

(1) Choć ks. Orione jest rodem z Pontecurone, to jednak jako twórca Małego Kottolenga w Genui podaje się za genueńczyka i to jeszcze partacza.
(2) Mowa o nagrodzie.