Buenos Aires, 8 XII 1935

Do Zakonników i Zakonnic Małego Dzieła Boskiej Opatrzności

Dusz, dusz!
Łaska Pana, i pokój wyśpiewany przez aniołów nad stajenką betlejemską, niech będą zawsze z nami! Moi najdrożsi bracia, kapłani i wy wszyscy, którzy jesteście dla mnie, synami w Chrystusie, a także wy siostry zakonne dobre córki Boże, oto przybywam do was w Panu, aby złożyć wam życzenia z racji świąt Bożego Narodzenia. Gdy zbliża się ten dzień tak radosny i zbawienny dla całego świata, tysiące miłych uczuć rodzi się w naszych sercach, a śpiew aniołów: „Gloria in excelsis Deo - Chwała na wysokości Bogu” porusza aż do głębi duszy.
Oto mamy Boże Narodzenie! Wszystkim wam społem i każdemu z osobna z głębi serca przesyłam moje najserdeczniejsze życzenia. O, jak bardzo w tych dniach pokrzepia i pobudza nasze serca do radości słynne proroctwo Micheasza: „A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich! Z ciebie mi wyjdzie Ten, który będzie panował w Izraelu, a pochodzenie Jego od początku, od dni wieczności” (Mi 5, 1). Na podstawie tych wyraźnych słów utrzymywano jednomyślnie, że Mesjasz narodzi się w Betlejem. Ten sam prorok mówi dalej: „rozciągnie swą potęgę aż do krańców ziemi. A Ten będzie pokojem” (por. Mi 5, 3-4). Mesjasz przeto nie jest tylko tym, który niesie pokój i jest księciem pokoju, ale jest samym pokojem.
Ale jakże się to stać może, aby urodził się w Betlejem, skoro Maryja Matka Jego mieszka w Nazarecie? Opatrzność Boża obmyśli rozwiązanie i tej trudności - same władze ziemskie staną się wykonawcami dekretów Bożych. Na Wschodzie i Zachodzie panował wówczas cesarz August. Narody dumne kiedyś ze swej niezawisłości padły u stóp zwycięzcy, pokonane przez niezwyciężone legiony rzymskie. Całe imperium cieszyło się pokojem, a na monetach, noszących podobiznę cesarza Augusta, czytało się: „Salus Generis Humani - Zbawienie rodzaju ludzkiego”. Ale to nie August był zbawicielem rodzaju ludzkiego. Zbawcą świata jest Chrystus.
Ukazał się edykt cesarza, nakazujący przeprowadzenie powszechnego spisu ludności - wszyscy powinni byli zgłosić się w miejscu, z którego pochodziły ich rodziny. Maryja i Józef, jako że pochodzili oboje z rodu Dawida, musieli się udać do Betlejem, gdzie urodził się ich wielki przodek. Obydwoje byli biedni. Przybyli bardzo strudzeni pokonaniem dwudziestu trzech mil drogi.
Betlejem - miasto Dawidowe - leży na wzgórzu pośród uroczych zboczy, pokrytych winnicami i drzewkami oliwkowymi. Przybyli tu, gdy zapadła noc. Maryja Panna i Józef daremnie pukali do wszystkich drzwi. Nie przyjęto ich również w gospodzie. Byli ubodzy - dlatego nie stało dla nich miejsca. Wyszli przeto z miasta, a spostrzegłszy jakąś grotę wydrążoną w zboczu skały, w niej się zatrzymali. Było to coś w rodzaju stajni, w której mają schronienie pasterze i ich trzody; znajdowała się tam słoma i lichy żłób.
I stało się, że w tej opuszczonej grocie około północy narodził się Jezus. Maryja Matka Jego adorowała Go, przyciskała do serca, owinęła w ubogie pieluszki i złożyła w żłobie. W tej samej okolicy znajdowali się pasterze - ludzie prości i dobrzy - którzy czuwali nad swoimi stadami. Oślepiła ich wielka jasność i ukazał się im anioł z nieba mówiąc: „Oto zwiastuję wam wielką radość, która będzie udziałem całego narodu: dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Chrystus Pan. A to będzie znakiem dla was: znajdziecie niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie” (Łk 2, 10-12). I natychmiast przyłączył się do anioła hufiec niebieski, który chwalił Boga śpiewając: „Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli” (Łk 2, 14). Wtedy owi pasterze zdumieni poszli z pośpiechem i rzeczywiście znaleźli Dziecię w żłobie. Ujrzawszy rozpoznali Zbawcę - Salus Generis Humani i oddali Mu pokłon wielbiąc Boga.
Dziecię to, narodzone w stajni, jest prawdziwie jedynym Zbawicielem rodzaju ludzkiego - Salus Generis Humani; imię Jego jest większe niż imię Augusta. Założy Ono królestwo większe od rozległego imperium cezarów. Ludzie zaś oznaczać będą czas swoich wielkich i pięknych wydarzeń nie od założenia Rzymu, ale od Chrystusa - Syna Bożego, w którym błogosławione będą wszystkie narody ziemi.
Od tego też czasu, drodzy moi synowie, co roku w ową noc świętą i błogosławioną uczniowie Chrystusowi powtarzać będą z miłością pieśń aniołów: „Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój - Gloria in excelsis Deo et in terra pax”. I składać będą sobie najserdeczniejsze życzenia w wielkiej świętej radości.
Oto, synowie moi i dobre siostry, dlaczego także i wasz ojciec, chociaż z daleka, składa wam życzenia i niesie błogosławieństwo świąt Bożego Narodzenia. Największym pragnieniem Chrystusa jest to, abyśmy wszyscy w jedności i w zgodzie szukali coraz większej chwały Boga, stając się podobni do aniołów na wysokościach, to znaczy mając dusze czyste i święte, w których obok świętych myśli nigdy nie milknie pieśń chwały, dziękczynienia i ofiary. A także abyście zachowali zawsze między sobą, tak jak teraz, jedność i pokój doskonały, „piękno pokoju -jak to wyraża Pismo św. - in pulchritudine pacis” (por. Iz 32, 18).
O drodzy i błogosławieni synowie Boskiej Opatrzności, jakże ,piękna jest nasza wiara i miłość bratnia, która nas łączy w jedno serce i w jedną duszę u stóp Jezusa. Żadna odległość nie stoi na przeszkodzie, aby wspólnie wyśpiewać „Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli”.
Razem przecież idziemy - jest to bardzo krzepiące! Podążajmy szybko. Podążajmy do Jezusa. Uwielbiajmy i chwalmy Pana! Jezus - Salus Generis Humani - jest naszym Bogiem, jest jedynym Zbawcą całego rodzaju ludzkiego. Pańska jest ziemia i wszystko, co na niej się znajduje: przyszedł Pan, aby nam przynieść zbawienie, przeto pobiegniemy ku blaskom Jego chwały. Niechaj króluje nad nami Zbawiciel świata - Salus Generis Humani. Tron Jego przygotowany od wieków nie zachwieje się nigdy; oto przybywa wielki i niezwyciężony Król - Salus Generis Humani.
Uwielbiajmy, o bracia i synowie moi, naszego wielkiego Boga i naszego Zbawiciela. W czasie tych świąt napełniajmy się wielką i świętą, radością ducha, najwyższym uniesieniem słodkiego wesela i miłości. Patriarchowie i prorocy widzieli Zbawiciela w duchu i radowali się, choć była to tylko nadzieja, obietnica i jedynie promyk światła. O ileż większe i żywsze powinno być nasze uczucie wdzięczności, skoro posiadamy już to Dobro, ku któremu oni wzdychali i które widzieli z bardzo daleka.
A któż zdoła wyrazić tę miłość, którą nam okazuje Pan Jezus w swym Narodzeniu? Idąc za światłem wiary, adorujemy nieskończony majestat Boży, ukryty pad postacią Dziecięcia. Oby ten cud wszechmocy i miłości zapalił serca nasze do jak najżywszej miłości. O Panie, jakże przedziwne jest imię Twoje po wszystkiej ziemi! (por. Ps 8, 10). Ty jesteś rzeczywiście Bogiem cudów.
Zachwycamy się wszystkimi Twoimi cudownymi dziełami, ale gdy widzimy Ciebie wszechmocnego, jak stałeś się Dziecięciem i leżysz w żłobie z miłości do nas grzesznych, przewyższa to wszystkie cuda. Jakże bardzo dziwią się aniołowie, dlaczego nie stałeś się aniołem, lecz naszym bratem, pozbawionym wszelkiej chwały, dzieckiem słabym, pokornym i odrzuconym. O, wielka miłości naszego Pana. O, przepotężny triumfie miłości Bożej! Jest to misterium tak wielkie i słodkie, że Kościół, aby je wyrazić, mówi, iż gdy się Chrystus narodził, miód spływał z nieba na ziemię.
Dlatego łatwo zrozumieć radość, jaka wypełniała św. Hieronima, św. Franciszka z Asyżu i innych świętych, gdy przybywali do Betlejem, aby się pomodlić w grocie betlejemskiej. Pełen serafickiego zapału św. Franciszek, ilekroć mówił o Dzieciątku Jezus, wpadał w ekstazę. A że był wielkim mistykiem i z ducha poetą, pierwszy urządził w lesie Greccio przedstawienie, które zapoczątkowało do dziś istniejące jasełka. Czyż może istnieć coś słodszego od uśmiechu Dzieciątka Jezus, co bardziej by skłaniało do tego, żeby żyć w pokorze i kochać Boga w świętym ubóstwie, radości i w pogodnym zadowoleniu? Czy istnieje rzecz, która by poruszyła i skłoniła do płaczu tak serdecznego, ale i pocieszającego nad to Oblicze, będące zachwytem aniołów? I pomyśleć, że pewnego dnia to Oblicze będzie spoliczkowane i sponiewierane oraz okryte plwocinami i krwią! I jakaż to korona zrani boskie czoło, ręce, nogi i serce?
O Jezu, Królu miłości, który umiłowałeś nas bardziej niż swoje życie, jakże moglibyśmy pozostać na to nieczuli? Czyż nie przyszedłeś po to, aby cierpieć dla nas, aby dźwigać nasze nędze, aby zgładzić nasze grzechy, aby nas zbawić i uwolnić od złego? Czyż nie przyszedłeś po to, aby zapalić w nas ogień Twojej miłości? Przyszedłeś do wszystkich - do wielkich i małych, aby dać pokój, zbawienie i miłość nienasyconą wszystkim ludziom dobrej woli, Jezu, „Zbawienie i Miłości rodzaju ludzkiego - Salus et Amar Generis Humani”!
Jezus wzywa nas do żłóbka jak kiedyś pasterzy, abyśmy, się nauczyli kochać Go bez zastrzeżeń nieustannie i doskonale. W szkole betlejemskiej pragnie wlać w nas swego ducha i ukazać nam piękno pokory, ubóstwa i miłości; chce w sercach naszych założyć królestwo tych trzech wielkich cnót, bez których, o moi synowie, nigdy nie będziemy naprawdę Jego uczniami.
Wraz z tymi cnotami przyjdą inne cnoty, jakby ich służebnice: posłuszeństwo, pobożność, umartwienie, czystość, cierpliwość, łagodność i miłość bratnia.
Prośmy Jezusa, o moi synowie, prośmy Go, aby oczyścił nasze serca, aby przygotował je do przyjęcia i do gromadzenia skarbu Jego pouczeń i łaski. Prośmy Go, aby nas natchnął doskonałym żalem za grzechy i oczyścił z przywiązania do świata oraz napełnił swoim duchem i królował nad uczuciami, myślami i nad wszystkimi naszymi czynami; aby On był w nas całkowicie, a my zupełnie w Nim.
O drodzy moi synowie, upadłszy wraz z pasterzami do stóp Bożego Dzieciątka mówmy do Niego: przyjdź, o Jezu, weź w posiadanie moją duszę i króluj w niej jak Pan Władca! Do Ciebie tylko chcę należeć. Ty jesteś moim Bogiem. Przyjdź, o Jezu, przyjdź! Ośmielam się ręce moje wyciągać ku Tobie. Składam u stóp Twoich życie moje i serce. Ty jesteś moją miłością. Ty jesteś biciem mojego serca i duszą mojej duszy. Przyjdź, o mój Jezu, przyjdź!
Jeszcze raz życzę wszystkim Wesołych świąt. Otrzymuję zawsze z wielką radością wasze listy indywidualne czy wspólne, a szczególnie jestem wdzięczny za modlitwy i komunie św. Zawsze pamiętam o was. Zawsze mam was przed oczyma. Jednak szczególnie w czasie tych uroczystości Bożego Narodzenia będę prosił Dziecię Jezus, aby udzieliło wam wszystkim - kapłanom, klerykom, eremitom, aspirantom obfitych łask.
Moi najukochańsi księża, poczynając od najdroższego ks. Sterpiego i najstarszych współbraci obejmuję was „w pocałunku Chrystusowym - in osculo Christi” wszystkich po kolei. Pamiętajcie o mnie we mszy św., tak jak i ja o was pamiętam. Wesołych Świąt Bożego Narodzenia i szczęśliwego Nowego Roku.
Wesołych Świąt siostrom różnych rodzin, zakonnych. Przesyłam wszystkim święte błogosławieństwo. Bardzo proszę, abyście się za mnie modliły nieustannie. Przebywający tutaj bracia nasi i siostry bardzo polecają się waszym modlitwom. Pozdrawiają was w Panu i przesyłają życzenia świąteczne. Życzą wszystkiego dobrego. Miłujmy się gorąco „w Panu - in Domino” i pracujmy dla większej Jego chwały, najpokorniejsi u stóp Kościoła, biskupów i papieża, ściśle zjednoczeni i tworzący „jedno serce i jedną duszę - car unum et anima una” (por. Dz 4, 32), nie tracąc nigdy ducha pośród trudności i bolesnych prób, które Bóg dopuszcza dla wzrostu dobra w nas i w Zgromadzeniu.
Niechaj Boska Dziecina rozleje na nas i na wszystkie domy Zgromadzenia jak najhojniej najświętsze błogosławieństwo Bożego Narodzenia. Niechaj Najświętsza Maryja Panna pocieszy mnie i was; niechaj we wszystkich ożywi ducha zakonnego i błogosławi nam. Jako wasz ojciec w Jezusie Chrystusie wielkim sercem błogosławię wszystkim i pozostaję najoddańszy

ks. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”