Buenos Aires, 8 XII 1935

Do moich drogich byłych Wychowanków, 
Dobrodziejów i Przyjaciół

Dusz, dusz!
Pokój niech będzie z wami!
Drodzy przyjaciele i dobrodzieje, stoimy na progu świąt Narodzenia Jezusa Chrystusa, który jest prawdziwym światłem świata – światłem powstałym wśród ciemności, aby rozświetlić niezapomnianą świętą noc.
Niech się weseli niebo i raduje ziemia! Pasterzom, którzy strzegli swoich trzód, zjawił się anioł Pański i rzekł: „Oto zwiastuję wam radość wielką: dziś narodził się wam Zbawiciel, czyli Mesjasz - Pan! Znajdziecie Go jako niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie” (por. Łk 2, 10-12). Do anioła przyłączyły się szybko zastępy wojska niebieskiego, które zstąpiły i śpiewały: „Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli” (por. Łk 2, 14).
Ach, od tylu wieków świat szukał pokoju! Ale „nie ma pokoju, jak tylko w królestwie Chrystusa” - powiedział Ojciec św. Pius XI. Cieszmy się, bracia, i śpiewajmy, śpiewajmy również my z aniołami Pana: „Chwała... i pokój!”
Pasterze z tamtych czasów byli biedni, byli prości i pobożni, dlatego im objawił się anioł; gdy zostali wezwani do betlejemskiej groty, serce im drżało ze wzruszenia przed Dziecięciem Jezus. Pan przemawia do pokornych, czystych, prostych. Byli ludźmi dobrej woli, i aniołowie nad nimi przyzywali pokój.
Oto pojawił się na ziemi Zbawiciel - nasz Bóg, Mesjasz! Przez tysiące lat oczekiwały Go narody, oczekiwali patriarchowie i prorocy; Platon przepowiadał Jego przyjście, a Wirgiliusz zwiastował nową epokę, nawy porządek, jakiegoś odnowiciela.
Narodził się, żeby zbawić wszystkich ludzi, a Jego boska wspaniałość rozbłysła dziś nad nami, którzyśmy zastali odnowieni Jego łaską, skąpani w Jego świetle i pokoju. Tylko Jego życie uszczęśliwia serca!
Narodził się Jezus, który udzieli przebaczenia nieprzyjaciołom, zwycięży zło dobrem i nakaże miłować wszystkich - On Jezus, Sprawca życia, Odkupiciel świata, Dawca nieśmiertelności.
Adorujmy Go, o bracia, adorujmy! Oby cała ziemia Go uwielbiła, ukochała i śpiewała na cześć Jezusa - Boga miłości! Śpiewajmy Panu nową pieśń, i całe nasze życie niech się stanie pieśnią miłości do Boga i bliźniego.
Powstań, o dusza moja, i biegnij na spotkanie nowego światła, którym jest Jezus-Miłość. On przychodzi do ciebie, ponieważ zstąpiło nieskończone miłosierdzie Pana - miłosierdzie większe niż morze, niż niebo; ziemia, morze i niebo stały się niczym wobec miłości Jezusowej, kiedy rozbłysła Jego chwała.
O wielki i dobry Boże, Boże wszechmocny i wieczny, który dla nas stałeś się Dziecięciem, rozwesel nas rocznicą świąt Bożego Narodzenia, oczyść nasze życie sakramentami - niebieskimi tajemnicami; zbuduj w nas królestwo Twojej świętej miłości i najsłodszego pokoju, kieruj naszą wolą ku dobru i naszymi czynami zgodnie z Twoim upodobaniem! Spraw, o Panie, żebyśmy kroczyli zawsze prostą drogą pod Twoim wejrzeniem - zawsze u stóp Twojego Kościoła w wielkiej pokorze, prostocie i radości.
O słodki Jezu, o Jezu miłości! Chcemy Cię kochać i służyć Ci w wielkiej miłości i świętej radości - stale zadowoleni z powodu błogosławionej nadziei, miłując rzeczy pokorne i proste i tak się nimi posługując, o Jezu, jak nas nauczyłeś Twoim narodzeniem, Twoim życiem i Twoją śmiercią.
Czyńmy dobrze zawsze, czyńmy dobrze wszystkim, o Jezu, błogosławiąc zawsze i nie złorzecząc nigdy!
Upojeni niebiańskimi rozkoszami Twojego świętego narodzenia, a nic innego Cię nie prosimy, o Jezu, jak tylko o to, żebyśmy Cię kochali, żebyśmy Cię bardzo kochali! Oby pokój, niosący radość, zapanował na całej ziemi!

A teraz, Wesołych Świąt Bożego Narodzenia, o niezapomniani najdrożsi moi dobrodzieje i dobrodziejki we Włoszech!
To już drugie Boże Narodzenie, które spędzam z dala od was: któż by to przewidział? Z dala ciałem, ale nie sercem; sercem, myślą, modlitwą ks. Orione jest zawsze z wami i wśród was, żeby was pokrzepiać w Panu, dzielić wasze radości i smutki, o najwierniejsi Boskiej Opatrzności.
Ileż to razy śniłem, że się znajduję w naszym sanktuarium Matki Boskiej od Straży w Tortonie i że u Jej stóp modlę się za was! 
Niekiedy wydaje mi się, że jestem w donnach, gdzie przebywają nasi klerycy, wśród sierot, między łóżkami naszych chorych, że słyszę ich modlitwy odprawiane wraz z zakonnicami i że przyłączam się do nich i modlę się za was! Moja myśl co dzień ciągle wam towarzyszy, leci do was na fali serca i wznosi na skrzydłach modlitwy. Czuję, że jestem w stałej łączności duchowej z wami.
Jakże mógłbym o was nie pamiętać?
Czyż nie jesteście moimi byłymi wychowankami i przyjaciółmi, którzy mimo bolesnych doświadczeń nigdy mnie nie opuścili? Czyż nie jesteście moimi najdroższymi dobrodziejami, którzy zawsze wspomagali Małe Dzieła „ze skromnym zakłopotaniem, które sprawia, że dar jest przyjemny”?
Błogosławieni jesteście wy, którzyście mnie pocieszali w dniach gorzkiego osamotnienia; błogosławieni jesteście, którzyście mi oddali wasze mienie i wasz chleb!
Jakże mógłbym zapomnieć o naszych współpracownicach tak zasłużonych, które stały się matkami w Chrystusie dla tylu naszych sierot obojga płci, samarytankami dla naszych chorych i dla tylu staruszków i staruszek, chronicznie chorych i niedołężnych? Czyż to nie wasza miłość, mimo kryzysu, zaopatruje tylu biednych, bezdomnych ludzi, przygarniętych w naszych instytutach? Czyż to nie wy jesteście dla nas ręką Bożą, ręką Boskiej Opatrzności?
Ileż razy powraca mi na myśl mika i uszczęśliwiająca rocznica Bożego Narodzenia, która daje sposobność da przesłania nawet z daleka wyrazów mojej niewygasłej wdzięczności! Jakże wiele modlę się do Boga za was, za wasze rodziny, za wszystkich wam drogich!
Przyjmijcie, o najdrożsi dobrodzieje i dobrodziejki, życzenia wszystkiego dobrego i moje serdeczne powinszowania.
Wraz ze mną setki i tysiące innych serc, pałających najżywszą wdzięcznością, błagają Dziecię Jezus o łaski niebieskie, pomyślność, zdrowie, o hojne błogosławieństwo dla tych, którzy współpracują z nami w instytutach Boskiej Opatrzności.
Przede wszystkim w noc Bożego Naradzenia z tylu różnych i odległych punktów w Północnej i Południowej Ameryce, na Wschodzie i w Polsce, a w tym roku również w Anglii, będą się wznosić za nas modlitwy i bardzo gorące życzenia, żeby się spełniły wasze wzniosłe pragnienia.
Niech będzie naprawdę „Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli” (por. Łk 2, 14).
A teraz upadłszy do stóp Jezusa zaśpiewajmy Mu hymn wdzięczności za wielkie dobrodziejstwa, którymi nas obdarzył szczególnie w tym kończącym się roku. Notujemy rozwój, otwarcie nowych domów, dzieł nawet poważnych, których w tym roku dokonano we Włoszech, w Południowej i Północnej Ameryce i w Polsce - to wszystko jest pięknym dowodem, o moi drodzy, wyjątkowej opieki Boskiej Opatrzności.
Mogę wam powiedzieć, że poczyniono i spłacono wielkie wydatki, pokonano trudności, zapewniono korzyści. Są to rzeczy wyższe od przemyślności i zwykłej działalności człowieka. Z czołem pochylonym do ziemi, w adoracji Boga wyznaję i oznajmiam jedynie na Jego cześć i ku waszemu pokrzepieniu, że nieraz w tym roku na różne cudowne sposoby widziałem i dotykałem ręki Bożej.
Również nasze siostry zakonne, wspomagane przez zacne dobrodziejki, miały szczęście rozwinąć dobroczynną misję miłosierdzia. Mam nadzieję, że w przyszłości rozszerzą bardziej swoją działalność dzięki duchowi pokory, wiary, modlitwy, zgody, ofiary, jakim za łaską Bożą żyją. Gdy nadal tak będą postępować, Pan na pewno będzie im błogosławił.
Pole oddziaływania ewaneglicznego co dzień przed nami się poszerza; obecnie nie mam czasu, ale żywię nadzieję, że wkrótce podam wam wiele pięknych wiadomości.
Dobrodzieje i dobrodziejki, po Bogu, Matce Najświętszej, błogosławieństwie Ojca św. i biskupów zawdzięczam wszystko wam - utrzymanie i rozwój naszych dzieł.

Wybaczcie mi, że zaufawszy waszej życzliwości zwrócę się jeszcze z apelem do waszej miłości, żeby było można kontynuować rozpoczęte dobro. Moja wdzięczność nie będzie miała granic!
Dzieła, które istnieją we Włoszech - mając na uwadze przełomowy moment, który przechodzi nasza kochana ojczyzna, oraz w pewnej mierze moją przedłużającą się nieobecność - potrzebują was w sposób szczególny, o drodzy dobrodzieje i dobrodziejki. Wy wiecie dobrze, że je oddałem w Boże i wasze ręce. Będę was wspomagał tu modlitwą, a wy zechciejcie kontynuować waszą pomoc moralną i materialną. Bóg odda wam w życiu stokrotnie - będziecie umierać w radości i otrzymacie w niebie wieczną nagrodę.
Wydaje mi się, że ktoś pyta: „A kiedy ksiądz powróci?” Otóż, myślę, że następnego Bożego Narodzenia nie będę już spędzał w Argentynie. Powrócę szybko jak to tylko będzie możliwe - pewnego pięknego dnia dowiecie się, że powróciłem do Włoch.
Ale cóż chcecie? Nie przybyłem do Ameryki dla przejażdżki; tutaj mieliśmy już liczne instytucje, mnie tu nie było od przeszło dziesięciu lat, stało się więc konieczne ponowne zobaczenie osób i rzeczy. Gdy tu przybyłem, jakby za czarodziejską różdżką powstały nowe placówki i to poważne; chciałbym je zostawić trochę uporządkowane i ukierunkowane, nie w pół drogi, tym bardziej że jestem stary i sądzę, że trudno mi będzie tu jeszcze powrócić.
Rozumiecie też, że muszę się całkowicie, jak ścierka, oddać w ręce Boskiej Opatrzności, bez szukania dla Niej czegoś, co przyniesie jutro. Czas życia następnie jest tak krótki i tak cenny, że byłoby szaleństwem zwlekać z pytaniem, co się stanie ze ścierką: niech nią Pan rzuca to tu, to tam, jak chce; jest zawsze dobrze, kiedy się jest tam, gdzie tego pragnie Pan.
Nie wynika z tego, o najdrożsi, że nie pragnę żywo powrotu, nie! Kocham was tak bardzo w Chrystusie i mam nadzieję, że nasz Pan podziela pragnienie, które odczuwam, pragnienie zobaczenia się z wami, wyrażenia wam wszystkim podzięki, ujrzenia znów ziemi, która pod jednym krzyżem kryje w grobie szczątki mojej matki, znalezienia się ponownie u stóp Madonny w sanktuarium w Tortonie.
Jednak bądźmy o to spokojni, zawsze zadowoleni i szczęśliwi „w Panu - in Domino”. Związani ściśle z Maryją Najświętszą i ze świętym Kościołem jutro będziemy wszyscy w niebie - i to jest najważniejsze. O niebo, niebo! „Brzydka jest ziemia, a piękne niebo” - powiadał Cottolengo.
A teraz nim zakończę, pozwólcie mi, że zbiorę moją ręką i złożę przed żłóbkiem Dzieciny Jezus razem z moimi - jak wiem - gorące życzenia waszego szlachetnego serca.
Wy znacie moje serce kapłana i Wlocha, dobrze; zatem wiedzcie, że i tu się modlimy ciągle i z ufnością za Italię, modlimy się żeby nasi żołnierze powrócili (...) zdrowi i powitali ojczyste strony.
Oby wszyscy ludzie zwrócili się ku niebu i błagali Matkę Bożą; Najświętsza Dziewica nie pozwoli, żeby Europa pogrążyła się w chaosie. Dane mi była słyszeć słowa przepowiedni: Bóg zamyśla wielka godzinę - będzie to z pewnością godzina triumfu Jego miłosierdzia!
Wiary, wiary, wiary! Niech nasze życie zawsze ożywia rozumienie świętej wiary i ojczyzny.
Do widzenia, najdrożsi dobrodzieje, przyjaciele i byli wychowankowie! Polecam wam modlitwę za moją duszę; pamiętajcie o tym zawsze, ale nade wszystka u stóp Jezusa.
O wszyscy moi drodzy, wesołych świąt Bożego Narodzenia! Brak mi słów do wyrażenia całej głębi mojej wdzięczności; będę się modlił za was zawsze! Wam, waszym rodzinom, wszystkim drogim wam osobom od siebie i od wszystkich ze mną związanych ludzi, którym tyle dobrego świadczycie, wesołych świąt Bożego Naradzenia i szczęśliwego Nowego Roku!
Błogosławieństwo Boże niech obficie zstąpi na was wraz z pokojem, wyśpiewanym przez aniołów. Bądźcie wszyscy zawsze błogosławieni! Niech będą błogosławione wasze dusze, wasze poczynania, wasze interesy, wasze domy, wasze dzieci, wasze rodziny! Wszystkim z gorącym uczuciem „w Panu - in Domino” posyłam świąteczne błogosławieństwo!
Wesołych Świąt Bożego Narodzenia i szczęśliwego Nowego Roku! Zawsze wam najoddańszy przyjaciel i brat w Chrystusie oraz Dziewicy Niepokalanej.

ks. Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”