Buenos Aires, 29 IX 1936

Do kleryków, studiujących
na Uniwersytecie Gregoriańskim

Moi drodzy Klerycy,
Łaska Boga i Jego pokój niech będą zawsze z nami!
Jest godzina 18.00. O godzinie 20.00 dziś wieczór kilku najlepszych kleryków argentyńskich popłynie na statku „Coxite Biancamano”, aby studiować na Uniwersytecie Gregoriańskim. Korzystam z ich dobroci i posyłam wam pozdrowienia maje i tutejszych waszych braci w Chrystusie. Dzięki Bogu wszyscy tutaj czują się dobrze i mam nadzieję, że ten list znajdzie was już w Rzymie, umocnionych na zdrowiu i na duchu.
Moi drodzy klerycy. Oto wigilia nowego roku akademickiego. Nasuwa mi to temat do zbawiennego rozważania.
Otóż znów jesteście w Rzymie. Opatrzność Boża jest dobrą matką dla nas - jej pokornych synów. Lecz my powinniśmy świętością życia, dokładnym i wiernym wypełnieniem naszych obowiązków codziennie coraz bardziej zasługiwać na jej łaski i błogosławieństwo.
Wśród obowiązków, wiecie doskonale, pierwszym Po cnocie jest studiowanie świętych nauk - studiowanie teologii przez kapłanów i kleryków, dla nas zasadnicze; wymaga ono wielkiego zaangażowania.
Wszyscy nasi zakonnicy, w miarę możliwości powinni gruntownie znać teologię tak moralną, jak dogmatyczną: łączą się one ze sobą i jedna naświetla drugą.
Jest rzeczą bardzo ważną i naprawdę pocieszającą, że studia teologiczne nabierają dawnego znaczenia; nie tylko dawnego, ale również nowego, którego domagają się czasy, tak że teologia - należy się spodziewać - zyska znowu poważanie w oczach obecnego społeczeństwa i będzie mogła pożytecznie wpływać na nie i na wszystkie inne dziedziny wiedzy, w tym i świeckie. „Est in votis To jest pożądane”.
Taka jest - wydaje mi się - „myśl – mens” naszego Ojca św. Piusa XI, jak też Świętej Kongregacji Studiów. Taki jest na pewno powód, który skłonił, moi drodzy klerycy, nasze Zgromadzenie do podjęcia niemałych ofiar, żeby móc otworzyć i utrzymać w Rzymie dom dla studiów zdrowej teologii - u stóp samej Stolicy Apostolskiej i pod jej nadzorem.
Ponieważ nasze Zgromadzenie pragnie i niewzruszenie chce, żebyście się formowali nie tylko w duchu prawdziwej i żarliwej pobożności, ale również rzymskości (1) - która by podtrzymywała serca i łączność z Panem naszym Jezusem Chrystusem i z Jego namiestnikiem na ziemi - i w nauce tej wiedzy, która wznosi nas i prowadzi zawsze do lepszego poznania Boga i umiłowania Go oraz do lepszego poznania i ukochania bliźnich.

Was, których wezwało Boże miłosierdzie do pełnienia apostolstwa miłosierdzia według dyrektyw Kościoła, nauka teologii niezmiernie wspomoże w owocniejszym pełnieniu miłości oraz w prowadzeniu maluczkich i biednych do Jezusa Chrystusa. i Jego Kościoła.
Nauka teologii jest dla nas absolutnie konieczna. Jest nie tyłka ważna, ale najkonieczniejsza - jest to nauka wiedzy Bożej.
Gdy przebiega w prawdziwej gorliwości, jeśli jej towarzyszy prawa, czysta i święta intencja ku chwale Bożej i miłości bliźniego, niezmiernie posłuży nam do uświęcenia. Wznosi bowiem umysł do Stwórcy, czyni nas pokornymi, skłania do modlitwy, sprawia, że wychwalamy i wysławiamy Pana. Staje się prawdziwą i najsłodszą miłością Boga. Kapłani są depozytariuszami wiedzy o Bogu. Ale czy moglibyśmy posiąść ten święty depozyt i czynić innych jego uczestnikami - co stanowi naszą misję - jeśli do jego nabycia nie przykładalibyśmy się przez rzetelną naukę?
Najlepsze reguły zachowania się są dzisiaj, powiedziałbym, niewystarczające do służby kapłańskiej, jeśli dobre i nienaganne życie nie jest złączone z nauką, jeśli nie jest połączone z wiedzą właściwą dla stanu kapłańskiego.
Od zakonników zaś - ośmieliłbym się powiedzieć - wymaga się więcej. „Wiedza u kapłana - mówi św. Franciszek Salezy - jest ósmym sakramentem hierarchii kościelnej”. Innym razem dodawał: „Największe nieszczęścia spadały na Kościół wówczas, kiedy skarbnica wiedzy znajdowała się w innych rękach niż lewitów”, wskazując w ten sposób z głębokim bólem na inwazję protestantyzmu.
Mam 64 lata; ale jeszcze studiuję i to z wielkim zapałem prawie codziennie cośkolwiek z teologii lub z jakiejś innej dziedziny nauk kościelnych.
Kończę. Moi klerycy, nie nadymajcie się jednak z tego tytułu, że studiujecie na Uniwersytecie Gregoriańskim. Nie ulegajcie pysze z powodu studiów, ale w pokorze dziękujcie Bogu i oddajcie chwałę Temu, od którego pochodzi wszelkie dobro-i wszelkie światła. Wiedza bez cnoty, bez pokory, czystości i miłości nic nie znaczy.
Módlcie się i kończcie w Bogu wszystkie wasze studia. Łączcie zawsze naukę z modlitwą. Módlcie się za mnie, módlcie się dużo. Pozdrawiam was wszystkich począwszy od waszego przełożonego, a skończywszy na najmłodszym z was. Będę prosił Pana, aby wam pomagał, błogosławił wszystkim i każdemu z osobna. Przyjmijcie braterskie pozdrowienia od wszystkich znajomych.

Wasz najoddańszy w Jezusie Chrystusie
ks. Alojzy Orione ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”

(1) Czyli w duchu Kościoła powszechnego, jako że z Rzymu na cały świat pasterzuje najwyższy pasterz.