Historia Zgromadzenia PSMC



 

 

Duchową spuścizną włoskiego Kapłana Alojzego Orione jest Małe Dzieło Boskiej Opatrzności, w którym pragnie wszystkich i wszystko zjednoczyć w Chrystusie, z Kościołem i Papieżem poprzez  dzieła miłosierdzia. Dlatego w  1903 r. powołuje do istnienia Zgromadzenie Synów Boskiej Opatrzności – Księża Orioniści (FDP) a w 1915 r. zakłada Zgromadzenie Sióstr Małych Misjonarek Miłosierdzia - Siostry Orionistki (PSMC).

Zgromadzenie Sióstr Małych Misjonarek Miłosierdzia (od nazwiska Założyciela nazywane Siostrami Orionistkami) zostało założone przez księdza Alojzego Orione w Tortonie (północne Włochy) 29 czerwca 1915 r., w Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Początki Zgromadzenia Sióstr sięgają okresu I Wojny Światowej. W sercu Założyciela pragnienie powołania do życia żeńskiej rodziny zakonnej istniało jednak o wiele wcześniej. Zorganizowaniem Zgromadzenia żeńskiego w początkowej fazie zajęła się –z woli Założyciela – młoda, zamożna i „ujmująca dobrocią” hrabina – Józefina Valdettaro. Otoczyła ona opieką dziewczęta, które wyraziły pragnienie włączenia się w Dzieło księdza Orione. Na kierownika duchowego kandydatek do Zgromadzenia został powołany ks. Karol Sterpi. Pierwsza wspólnota została założona w 1915 r. w Ameno (Nowara). Otworzono tam przytułek dla ubogich.  W roku 1917 Zgromadzenie Sióstr miało już własny nowicjat, liczący 20 członkiń. W październiku tego samego roku ks. bp. Paolo Albera pobłogosławił habity trzem pierwszym siostrom, którym ks. Orione nadał imiona Wiara, Nadzieja i Miłość. Siostry te zostały skierowane do posługi chorym, ubogim i cierpiącym, zgodnie z zamysłem
i pragnieniem Założyciela. Początkowo Siostry Orionistki miały wspierać swoją posługą działalność wychowawczą i charytatywną Synów Boskiej Opatrzności (Księży Orionistów). Wraz z rozwojem Zgromadzenia oraz napływem powołań zaczęto stopniowo otwierać nowe Domy Zgromadzenia, przy których powstawały dzieła miłosierdzia takie jak: przytułki dla kobiet, przedszkola, szkoły krawieckie oraz liczne oratoria dla dziewcząt. Cel i duchowość Zgromadzenia opisał ks. Alojzy Orione w liście z dnia 18 sierpnia 1921 roku: „Wasze małe Zgromadzenie zostało założone w Sercu Jezusa, gdyż z Niego wypłynęło na ziemię miłosierdzie i z Niego musicie czerpać dla siebie i dla innych, do których miłosierdzie Pana was pośle. Wasze małe Zgromadzenie będzie nosiło imię „Misjonarek Miłości”, to znaczy misjonarki Boga, bo Bóg jest Miłością, to znaczy misjonarki Chrystusa, bo Chrystus jest Bogiem i jest Miłością; to znaczy misjonarki – czyli głosicielki ewangelii, służebnice ubogich, bo w ubogich służycie, pocieszacie i głosicie Jezusa Chrystusa”. Początek regularnego nowicjatu datuje się na 1923 r. Formację rozpoczęło  wtedy 12 kandydatek, które po ukończeniu nowicjatu nie złożyły pierwszych ślubów, ponieważ nie było jeszcze opracowanych i zatwierdzonych Konstytucji Sióstr.  Pierwsza siostra – S. M. Pazienza Tersigni złożyła profesję zakonną na ręce Księdza Orione według Konstytucji Małego Dzieła Boskiej Opatrzności  23 lipca 1927 r. Początki Zgromadzenia PSMC w Polsce sięgają roku 1924 r. Pierwsze trzy kandydatki do Zgromadzenia zgłosiły się w lutym 1924 roku,w Zduńskiej Woli. Przełomowym wydarzeniem był wyjazd w 1928 roku do Włoch pierwszych trzech postulantek, które miały tam odbyć nowicjat. Formalnie Zgromadzenie Sióstr Orionistek w Polsce zaczęło istnieć od października 1932 roku. Przyjechała wtedy grupa Sióstr profesek, które we Włoszech odbyły nowicjat i złożyły śluby zakonne. Jedna z nich s. M. Bronisława Pietryga została mianowana przez Założyciela Ks. Alojzego Orione Przełożoną Zgromadzenia w Polsce. W 1934 roku część Sióstr opuściła  dom  w Zduńskiej Woli i podjęła pracę w dwóch nowych placówkach Księży Orionistów w Izbicy Kujawskiej
i Kaliszu. Następnym miejscem współpracy był Włocławek w najbiedniejszej dzielnicy- Grzywnie. Polem działalności Sióstr w tym czasie było prowadzenie Oratorium świątecznego w Zduńskiej Woli, otoczenie całkowitą opieką w Małym Kottolengo 60 podopiecznych oraz prowadzenie przedszkola dla 150 biednych dzieci we Włocławku. W 1939 roku Siostry podjęły pracę w Domu Wychowawczym w Warszawie, prowadzonym przez Księży Orionistów. Było to ważne dla dalszego rozwoju Zgromadzenia, gdyż pracujące tam Siostry przybyły do Otwocka w 1942 roku  na zaproszenie ks. Kan. Ludwika Wolskiego proboszcza otwockiej parafii p.w. św. Wincentego a Paulo by zorganizować  pierwsze samodzielne dzieło przeznaczone do opieki nad chorymi starcami i ofiarami wojny. Szczególnie istotnym wydarzeniem było erygowanie w Otwocku nowicjatu w 1942 roku, który rozpoczęło wówczas sześć Sióstr. Mistrzynią została S. M. Loreta Janiak. W okresie powojennym Zgromadzenie rozwijało się bardzo prężnie otwierając nowe placówki. Siostry opiekowały się ludźmi chorymi i starszymi, prowadziły Domy Dziecka i przedszkola jak też były zaangażowanie w prace gospodarczo – domowe w placówkach prowadzonych przez Księży Orionistów. Obecnie Prowincja Polska p. w. Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej obejmuje 17 wspólnot. Polskie Orionistki współpracują także w międzynarodowych wspólnotach misyjnych na Madagaskarze, na Wybrzeżu Kości Słoniowej, w Kenii, Filipinach i Togo. Obecnie Siostry Małe Misjonarki Miłosierdzia realizują swój orioński charyzmat podejmując różnorodne posługi odpowiadające potrzebom naszych czasów. Główne formy apostolatu to pielęgniarstwo i inna posługa chorym, katechizacja i praca wychowawczo – pedagogiczna,  promocja ludzka ubogich, kobiet, samotnych matek, osób zagrożonych wykluczeniem społecznym; posługa w parafiach i na misjach.

 

 

 

http://orionistki.pl/userfiles/XII KG KOMUNIKAT 1.doc   Św. Alojzy Orione   Ticket of Mercy Księga Intencji Do pobrania Księga Gości Forum Linki Multimedia Ticket of Mercy Ticket of Mercy Ticket of Mercy
Orionistki w Polsce Orionistki w Polsce
Orionistki na świecie Orionistki na świecie
Rodzina Oriońska Historia Zgromadzenia